function L84871126(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,116,"14 x 21 cm","A construción da identidade é un ensaio no que o autor reflexiona, desde o punto de vista da historia, sobre temas de grande actualidade, como a construción histórica da identidade, os problemas da representatividade política e o progreso social, a globalización, as migracións e a transición política no Estado español. Sobre estes temas, o autor ofrece unha visión crítica e desmitificadora que convida a repensar a interpretación canónica, grazas a unha visión superficial dos problemas do mundo actual, en amplos sectores da sociedade. O libro denuncia os efectos negativos que ten para millóns de cidadáns o proceso de globalización impulsado pola case totalidade dos gobernos do planeta, e realiza unha lectura suxestiva e crítica da transición española.","","","","");}
function L84871142(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,624,"14 x 21 cm","Entre os anos 1978 e 1994 tivo existencia legal a Sociedade Cooperativa de Consumo para o Ensino «Escola Dramática Galega » (EDG). Durante eses dezaseis anos desenvolveu un intenso labor en diversos campos relacionados coa escena do país -e, por extensión, da cultura- que fan da EDG un punto de referencia na historia recente do teatro galego. Desde o seu seo non só se promoveu a actividade propiamente escénica, mais tamén se atendeu á formación de traballadores do medio, ao rescate de textos fundamentais da dramaturxia galega ou á investigación á volta da dramática e das festas parateatrais. A Escola Dramática Galega sostivo, igualmente, a publicación teatral de máis longa vida na historia de Galiza, en que viron a luz tanto obras dos clásicos e traducións de textos transcendentais da dramaturxia occidental como a producción de autores novos ou ensaios sobre diferentes aspectos envolvidos no feito teatral. Convocou, ademais, un Concurso de Teatro Breve que chegou á duodécima edición e a través do que se deu a coñecer un vasto grupo de dramaturgos.
Aínda que cunha intensidade que variou dependendo do momento, a EDG mantivo tamén unha presenza importante nos diversos foros teatrais que existiron na Galiza durante eses anos. Ademais, nos seus espectáculos participaron un elevado número de actores que posteriormente proseguirían a súa carreira noutras agrupacións.
A análise das iniciativas xestadas na Escola Dramática Galega, atendendo tanto as causas que determinaron o seu grao de consecución, como os efectos das mesmas sobre o conxunto do campo teatral, pode, pois, resultar moi revelador para entendermos unha etapa do teatro galego recente.","","","","");}
function L84871169(i) {MstTit(i,"","Relato","Santiago",2007,108,"14 x 21 cm","
Gzcrea 2006 - relato
CERTAME GALEGO DE CREADORES NOVOS
José Ignacio Silva Regueira
Alén dos sentidos
Paulo Martínez Lema
O inverno nas abadías
Xerardo Neira
Perigo biolóxico","","","","");}
function L84871177(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,39,"21 x 21 cm","Conto tradicional eslavo adaptado por Paula Carballeira.
Ilustracións de Pablo Otero.
","","","","");}
function L84871185(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,205,"14 x 21 cm",""Non se trata de pór a poesía ao servizo da revolución, senón de pór a revolución ao servizo da poesía. É soamente así que a revolución non traizoa o seu propio proxecto. Non reproduciremos o erro dos surrealistas que se puxeron ao seu servizo precisamente cando xa non existía", podía lerse no número 8 da revista Internationale situationniste. É, sen dúbida, e até nova orde, despois do surrealismo no seo da Internacional situacionista que se encontra máis claramente a vontade de vincular revolución estética e revolución política. Raoul Vanegeim, en 1967, escribiu: "Os situacionistas reivindican plenamente a herdanza surrealista, rexeitando repetir os seus erros e principalmente a recuperación da arte surrealista pola sociedade burguesa". O desexo, a paixón, o xogo son os elementos que permiten revolucionar a arte para que a creación artística sexa obra de todos. Se o proxecto é moi semellante, as modalidades de realizalo son diferentes. A revolución estética dos surrealistas alicérzase na poesía e a pintura, mentres que para os situacionistas pasa pola irrupción da estética na vida cotiá a través da práctica da "deriva", a construcción de "situacións", un novo urbanismo... Mais se os situacionistas evitaron o escollo da recuperación que coñeceu a arte surrealista, non é, como subliña Susan Rubin Suleiman, ao prezo do abandono da compoñente estética do seu dobre proxecto inicial. A evolución do movemento mostra que os situacionistas consagraron o esencial da súa actividade a unha reflexión exclusivamente política. E a disolución, en 1972, da Internacional situacionista significa o abandono do proxecto político".","","","","");}
function L84871193(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,85,"14 x 21 cm","É a poesía de María Mariño (1907-1967) existencialista por antonomasia, como a que pioneiramente inaugurará o Manuel María de Advento (1954), o que acredita na literatura galega un alento criativo, orixinal (para os perpetuos contempladores do exterior, un estar à la page), que, máis unha vez, pede clamorosamente unha análise desde dentro da especificidade da propria literatura galega, non a reboque das literaturas institucionalizadas do centro do sistema.
E sin esperar espero para ver o lonxe en min: o resumo paradoxal perfeito da ansiedade autorial, da utopía e da ucronía do imposíbel, da aspiración a captar un misterio que vai seguir sendo tal:
Oio algo alá mui lonxe e nada del sei decir,
e sin esperar espero para ver si o vexo vir.
Penso si polo arrodeo ou si non sabe o camín
e sin esperar espero para ver o lonxe en min.
","","","","");}
function L84871207(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,127,"14 x 21 cm","O regreso ao deserto é a derradeira obra escrita por Bernard-Marie Koltès, logo de realizar a tradución de The Winter's Tale de Shakespeare, antes de Roberto Zucco. Xa moi enfermo, Koltès utiliza nesta obra lembranzas da súa infancia en Metz, cidade de «provincias do leste de Francia», e das relacións coa familia. «Estaba en Metz en 1960. Meu pai era oficial e volveu de Alxeria por aquela época. Ademais, o colexio de Saint-Clément estaba en pleno barrio árabe. Vivín a chegada do xeneral Massu, as explosións dos cafés árabes, todo de lonxe, sen opinións, só me quedaron as impresións, as opinións tívenas máis tarde. non quixen escribir unha obra de teatro sobre a guerra de Alxeria, senón como é posible aos doce anos sentir emocións a partir dos acontecementos externos».
","","","","");}
function L84871223(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,132,"14 x 21 cm","Este Caderno da Revolución Cultural reúne as colaboracións de Xavier Queipo no programa Diario Cultural da Radio Galega ao longo dun ano. Son o resultado dese comprometerse a ser e neles descubrimos as preocupacións, os intereses, os afectos intelectuais, a cosmovisión, en fin, dun dos autores máis persoais da literatura galega contemporánea.
No Caderno da Revolución Cultural atopará o lector, a lectora, a curiosidade do viaxeiro e se demorar na profundidade do detalle, a mirada analítica do científico a se expandir nos territorios da imaxinación, a aventura dos sabores que adxectivan e singularizan cada xesto, cada palabra, as paixóns mariñas, as querenzas asiáticas, as deflagracións íntimas, as contradiccións da materia da vida -"que me paso a vida revisando dogmas e asolagando lastres"- e esoutras rutas que só abre o texto poético. Xabier Queipo pon no aire e agora propón en libro temas para o debate, dende o medio ambiente, o cambio climático ou os incendios até os tópicos identitarios, a Cidade da Cultura, o Día das Letras, ou as condicións do escritor, itinerarios abertos con percorridos que nos poden levar dos nomes das rúas aos entramados simbólicos que sustentamos.","","","","");}
function L84871231(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,121,"14 x 21 cm","O burgués fidalgo é unha xoia do teatro cómico. Partindo da farsa, cos seus procedementos sinxelos, caricaturais e esquemáticos, baseados na xestualidade, nos berros, nos paus e nos sorpresivos reviramentos da situación, Molière fai unha peza na que a sutileza da expresión e da palabra -coa ironía e a variedade dos rexistros- xogan un papel fundamental na construcción da comedia.","","","","");}
function L8487124X(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,90,"14 x 21 cm","ALFA E OMEGA.
"Estas dúas letras gregas, inicial e terminal do alfabeto, significan por iso mesmo o principio e a fin de todas as cousas [...].
Pola súa forma, a letra alfa relaciónase co compás, atributo do deus creador; mentres a omega seméllase á lámpada, ao fogo da destrución apocalíptica.
Por outra banda, téñense asociado animais ao seu simboloxismo. Na portada dun manuscrito de Pablo Osorio, do século XII, aparecen, respectivamente, como paxaro e peixe, é dicir, como abismo superior e inferior." (Juan Eduardo Cirlot)
Na fórmula abstracta destes dous seres, que se achan nunha situación liminal, quizais poderiamos abismarnos todas e todos. Porque logo dunha apocalipsis cum figuris emerxería unha xénese sen elas. do branco, do xeo, crioxénese.","","","","");}
function L84871258(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,62,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871266(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2008,121,"16 x 21 cm","Paco López-Barxas engade á súa ampla experiencia profesional como xornalista a condición de fillólogo, crítico literario e mesmo escritor. (...) Son as súas entrevistas pezas substantivas, onde non se estraga tinta en cuestións tópicas ou domésticas. O repertorio de temas tratados é, neste sentido, moi suxestivo: o poder, a política e a literatura, o compromiso do escritor, a represión e o exilio, a realidade e a fantasía, o surrealismo e o neorrealismo, a oralidade e a escritura, a crítica e a creación literaria ou artística. (...) A meirande parte destas entrevistas realizáronse a comezos dos anos oitenta, e as restantes dez anos despois. Os anos lonxe de esmorecer o interese do falado, proporcionan a estes diálogos o valor das palabras esenciais no tempo, que no caso dos autores xa desaparecidos perpetúan a lembranza de quen un día xa afastado as pronunciou.Darío Villanueva
","","","","");}
function L84871274(i) {MstTit(i,"(Expresións críticas de reflexión e lectura)","Ensaio","Santiago",2007,219,"14 x 21 cm","Presididos polo querer crer entrever beckettiano, Edicións Laiovento publica neste volume un conxunto de exercicios críticos -dous en modo admirativo, vinte de ton ponderativo e catro de teor disertativo- que, como expresións positivas da lectura e de reflexión, o profesor Carlos Paulo Martínez Pereiro redixiu en diferentes momentos desta última década intersecular.
Tendo sido enxendrados, ao pé da letra e/ou con todas as letras, como textos solitarios, deveñen solidarios entre si, ao se resituaren no continuum discursivo presidido pola elipse en que, aos poucos, tamén se foran xerando. Como telón de palabras redundantes, ademais de se constituíren á maneira dun persoal periplo no tempo, conforman o espazo da representación dunha particular xeografía literaria, cultural e ideolóxica.
Coa perspectiva á vez do intruso e do observador do literario, son textos concentrados e, máis ou menos, dilatados -que se queren glosas non estériles e en que se escribe non só sobre literatura, mais tamén de literatura-, con diáfanas estratexias persuasivas para mover á lectura e á reflexión.
É así que, nestes parámetros, se abordan, case en exclusiva e cunha aproximación non dogmática, diferentes obras de diversos autores dos ámbitos da literatura galega e das varias escritas literarias de expresión portuguesa (africanas, brasileira e portuguesa), así como se diserta sobre o tema da (anti)tradición nas literaturas visadas e mais sobre a relevancia da retoricidade na poesía medieval galego-portuguesa.","","","","");}
function L84871282(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2007,75,"14 x 21 cm","Esta obra recibiu o primeiro premio na modalidade de Narración Curta no Certame "Carvalho Calero" que convoca anualmente o Concello de Ferrol, na XV convocatoria correspondente ao ano 2005.
"As nuvens caiam pesadamente do céu a fazerem-se nil cacos de vidro contra o chao. As contas dos colares desabavam em barulho contra as pedras encolhendo as lembranças e os desejos. O vento sacudia os ramos ainda verdes diante dum firmamento áspero e aflito. As unhas do ar roçavam nos vidros das janelas. E a tristeza infinita da sua mae sentada na cama, colarinho de pérolas, nom podia ser compensada nem com um milhar de mágicas borboletas saídas da floresta que esvoaçando se pousassem no outro canto vazio da cama. A sua mae, a mae, ficaria ali, enquanto as borboletas esvoaçassem entre os lençóis e a água, enquanto as palavras, e a sua palavra mae, boiasse no ar ou caísse como baba da boca cansada do filho adulto.
-Eu fico aqui.- a mae, ela"....;
"O mundo abalou um dia para que ela andasse, o aiyé que morava derramou as suas contas e Cláudia arruma agora as camas onde dormen Matilde e Marta, cozinha abacates e doces de coco, onde moram elas, lhes empresta palavras para que brinquem na escola, deixa a sua pele preta e formosa para que elas conheçam as cores de que se veste a terra, empresta os seus cordons e todas as suas contas e miçangas, e brincam a conhecer os orixás que as cuidam"....;
"A mamá que sabe como cortar o cordom da morte. A mamá sabe arrastar as baleias ao mar, quando ficam perdidas, naufragadas na areia".","","","","");}
function L84871290(i) {MstTit(i,"Interpretación do contributo da Irmandade da Fala da Coruña","Ensaio","Santiago",2007,172,"14 x 21 cm","Esta obra recibiu o primeiro premio na modalidade de Investigación Lingüística e Literaria no Certame "Carvalho Calero" que convoca anualmente o Concello de Ferrol, na XV convocatoria correspondente ao ano 2005.
Nun momento en que o nacionalismo ten responsabilidades institucionais e políticas de primeira orde tamén cómpre reflexionar sobre a historia e os avatares da construción nacional, pois iso axuda a camiñar con decisión na dirección correcta.
Este volume reivindica o contributo das Irmandades, estuda con atención o primeiro terzo do século XX, reconstrúe o discurso cultural e ideolóxico canonizado e integra as análises marxinadas. A referencia central do traballo é a Irmandade da Fala da Coruña co seu contorno histórico, cultural e político. Alén diso, detense nas rivalidades, nas loitas, nos silencios interesados e no debate ideolóxico coa intención de recompoñer o discurso galeguista desde a pluralidade e a controversia de ideas. Así mesmo realiza un percorrido até o posfranquismo a través do itinerario intelectual dun dos seus fundadores.
Por outra parte, esta investigación achega un valor engadido por manexar documentación orixinal. Deste xeito emprega correspondencia inédita, arquivos, fondos familiares e un pertinente seguimento da prensa. En definitiva, o estudo interdisciplinar, a revisión de certas claves nacionalistas e os documentos precisos fornecen unha innovadora interpretación cultural.","","","","");}
function L84871304(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,43,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871312(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,168,"14 x 21 cm","ELÉCTRICAS, a nova entrega dramatúrxica de Manuel Lourenzo, recolle tres comedias co denominador común da teatralidade que impregna certas situacións da vida cuotidiana nos ámbitos particulares da política (Forzas Eléctricas), dos negocios (O maratón sentimental de Elisa Fortes) ou do teatro (A comisión), Unha ollada equidistante da farsa e do esperpento, en que o autor d'A prea e A noite dos cabaleiros xunta nun martes de entroido interminábel personaxes de máscara grega con magnates da prensa, cartuxeiras e actores do circo-teatro que faíscan no galaico panteón.","","","","");}
function L84871320(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,112,"14 x 21 cm","EDICIÓNS LAIOVENTO comprácese en editar e pór a disposición da cidadanía galega e do público en xeral unha obra fundamental no referente á identidade colectiva da nación galega, cal é a historia e a análise textual do Himno Galego.
A investigación de Manuel Ferreiro, cuxas primeiras versións xa apareceron en edicións sucesivas desta obra, analiza exhaustivamente a xeración do noso texto hímnico, descobre para todos nós as claves da súa aparición e estuda con rigor o proceso de degradación textual que sufriu o Himno dende 1890, ano da súa creación, até 1984, ano de promulgación da Lei de Símbolos do Parlamento Galego.","4ª edición revisada","","","");}
function L84871339(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2007,163,"14 x 21 cm","En Carta ao señor futuro atopamos o Eduardo Galeano que alza a súa voz contra as políticas neoliberais e contra os retrocesos nas conquistas e dereitos da clase traballadora; o Eduardo Galeano que pon a súa palabra ao servizo da denuncia dos intereses ocultos detrás das guerras imperialistas; o Eduardo Galeano que advirte do perigo que supón abusar da biotecnoloxía; o Eduardo Galeano que alerta contra as causas humanas dos mal chamados desastres 'naturais'; o Eduardo Galeano que combate a hipocrisía e o cinismo dos poderosos, a usurpación da democracia polos consellos de administración das empresas transnacionais, a perda de soberanía dos pobos que son gobernados por gobernantes que non gobernan porque son monicreques do gran capital; o Eduardo Galeano que se indigna fronte á exclusión e á pobreza de millóns de seres humanos, fronte á discriminación e ao racismo, fronte ao xenocidio dos pobos, fronte ao machismo...
Mais neste libro atopamos tamén o Eduardo Galeano que observa a realidade para transformala, pondo a súa palabra a favor da dignidade proletaria, da solidariedade, do dereito á rebeldía e a soñar.","","","","");}
function L84871347(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,87,"14 x 21 cm","Henrique Rabuñal ofrécenos unha viaxe intensa pola biografía intelectual do polígrafo tudense Xosé María Álvarez Blázquez (1915-1985), un amante da liberdade e da dignidade que fixo da palabra oral e escrita a súa fermosa arma de intervención. Xosé María foi mestre da República, libreiro, editor, escritor, profesor, articulista, arqueólogo, bibliófilo, conversador, conferencista, académico, galeguista, cronista de Vigo, ávido coleccionista, pai, voz da radio e erudito en moitos saberes.
A presente obra retrata a súa etapa de formación en Tui e Pontevedra, os crueis desterro e exilio interior, os seus proxectos Monterrey e Castrelos asentado en Vigo, a súa obra de creación literaria e en definitiva a súa grandiosa presenza no século XX galego. Nesa medida trátase dunha homenaxe a quen ten un lugar entre as grandes personalidades das nosas letras e da posa patria.","","","","");}
function L84871355(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,256,"14 x 21 cm","Este home cuxa figura é aquí deseñada con trazos vigorosos por Héitor Picallo atravesou coa forza dun meteoro o ceo das ideas políticas galegas e, ao cair ao chan, os ollos alampados dos contemporáneos conservaron durante moito tempo a súa luz. Ás atoutiñadas, con contradicións, combinando sempre a acción e a meditación sen abandonar a criación literaria e o exercicio do xornalismo de ideas, Xohán Xesús é o primeiro exemplo que coñecemos dun líder político que, no século XX, intentase o encontro entre a esquerda socialista e o nacionalismo galego.
X. L. Méndez Ferrín
","","","","");}
function L84871363(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,86,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871371(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,702,"14 x 21 cm","Este libro desexa amosar que o eixo entorno ao que se debe dilucidar a cuestión do fenómeno relixioso non é o concepto e a existencia de deuses -que non son máis que imaxinarios referentes secundarios e derivados de reelaboracións do animismo prehistórico e a superstición dualista, amplamente explicados no meu libro Ateísmo y Religiosidad. Esta cuestión ventílase no ámbito das actuais relacións da ciencia coa relixión; é dicir, a necesidade de saber se, ademais da materia e os seus produtos, existen espíritos ou factores inmateriais constitutivos dun plano animista superior ao da realidade natural (mundo físico), situado por encima da natureza e das súas leis-descubertas e sistematizadas polo progresivo avance da ciencia, que se subordina a unha suposta sobrenatureza (mundo espiritual). A relixión garante ilusoriamente a crenza na eternidade da vida, e na cancelación da morte. Fronte a esta superstición xeradora dun mundo de carácter esquizoide, o materialismo unitario representa a concepción científica da realidade. A actividade da ciencia camiña con paso acelerado e seguro cara á radical supresión do sobrenaturalismo, tanto na expresión evolutiva das súas formas sacras como na proliferación actual das súas formas secularistas. O ateísmo hai que definilo hoxe, na súa xeneralidade, como a irrelixiosidade.","","","","");}
function L8487138X(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2008,51,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871398(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,272,"14 x 21 cm","A integración escolar foi un dos grandes retos do sistema educativo durante o último cuarto do século XX. Presentouse como alternativa á segregación a que estivo sometida calquera forma de diversidade ao longo da historia.
Neste libro, preténdese analizar o impacto real que supuxo a política de integrción educativa para os profesionais, para as institucións educativas e para aqueles alumnos e aquelas alumnas a que ía destinada. Para logralo, contrástanse as propostas teóricas coa súa posta en práctica nos centros. Preténdese analizar se os cambios producidos foron superficiais ou de profundidade, reais ou aparentes, excesivos ou insuficientes e, desde esta análise, apuntar perspectivas de acción que permitan avanzar nunha mellor atención educativa á diversidade no futuro.
O tempo transcorrido desde o inicio do Proxecto Experimental é suficiente para que a integración como tal deixara de ser hoxe definida como unha utopía. O contraste das ideas coa súa concreción práctica adoita producir ese efecto. Mais a utopía e necesaria como motor dos cambios educativos. Por iso, a procura de superación das limitacións, tanto teóricas como prácticas da perspectiva integradora, derivou nunha nova utopía que denominamos inclusión educativa. Para que esta utopía traspase os foros universitarios e os discursos teóricos, para que se arraigue na práctica educativa, é preciso coñecer a que distancia nos achamos dela. Analizar en que lugar se sitúa a nosa realidade educativa, en relación coa integración e coa inclusión, é indispensábel para poder acurtar o camiño entre ambas as dúas. Co propósito de colaborar nese coñecemento nace este libro.","","","","");}
function L84871401(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2008,63,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L8487141X(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2008,117,"14 x 21 cm","O guión de cinema Namberguan, que se asenta en alicerces de fasquía mítica, aínda que dotados de persoal tratamento e contemporánea degradación, introdúcenos cun nesgo cómico no noso incipiente e desleigado mundo das finanzas. Ironía, humor, sátira e parodia emanan do xogo dialéctico entre realidade e apariencia. Máscaras e disfraces, equívocos e bromas, enredos e peripecias, fan choutar os resortes do fenómeno cómico, e propician a posibilidade de vernos (e recoñecernos) a nós mesmos. Un considerábel diálogo intertextual, quer paródico, quer analóxico, inza o guión. E iso talvez o insira na rica e longa tradición da comedia, aínda que, obviamente, sen refugar o noso herdo artístico e cultural.
Ademais dos diversos temas ou subtemas que conforman ou reforzan a cerna textual (erotismo, cobiza, abuso de poder, identidade, engano, corrupción...), xorde con forza a alienación causada polo neoliberalismo capitalista (galaico?). O ser humano como mercadoría: velaí o que no fondo se aborda no texto por medio da comicidade. Algo moi vello, sen dúbida, pero argallado arestora, e co público de noso como principal destinatario.","","","","");}
function L84871428(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2008,166,"14 x 21 cm","Ramallos axitados de forma desigual... é porque a diversa elasticidade das súas ramiñas, facendo diversa a súa forza de resistencia ó vento, fai diverso tamén o impulso que o vento lles dá... etc. Pasemos a outro tema... Cal? Ó non haber composición non debería ser necesario elixir... Dispoñible, Nathanaël, dispoñible!
* * *
Pero nesta balada falaba sobre todo dos homes e das mulleres e non cha digo agora porque non quero personalizar. Pois xa notaches que neste libro non hai ninguén. E mesmo eu non son nada máis que Visión.
* * *
Tira o meu libro; di que só é unha das mil posturas posibles ante a vida. Busca a túa. Non fagas o que alguén tería feito tan ben coma ti. Non digas o que alguén tería dito tan ben coma ti, e escrito tan ben coma ti, non o escribas, Sinte apego nada máis que por aquilo que só está en ti mesmo e en ningunha outra parte, e crea de ti, con impaciencia ou con paciencia, ah! o máis insubstituible dos seres.
Os alimentos terrestres
André Gide
","","","","");}
function L84871439(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,388,"14 x 21 cm",""Cando publiquei este libro no ano 1976, na desaparecida editorial Pico Sacro de Santiago de Compostela, as únicas referencias bibliográficas eran ou as carlistas ou as que procedían da escola do profesor Suárez Verdeguer, do Estudio General de Navarra, que impregnou os seus libros dunha certa compostura académica da que carecía a bibliografía tradicional. Pero pasaron 32 anos e hoxe dipoñemos dunha historiografía sobre o carlismo á que lle dedicamos atención nas páxinas introdutorias.
A primeira guerra carlista (1833-1839) non foi un episodio máis no turbulento século XIX. O que estaba en xogo non era unha monarquía presidida por Dona Isabel ou D. Carlos Isidro senón dous modelos sociais e dous modelos de Estado. E iso foi o que se decidiu nesa prolongada guerra.
Baixo esta perspectiva, as investigacións máis recentes sobre o carlismo procuran identificar os grupos sociais que apostaron por un ou outro modelo, polo liberalismo ou polo absolutismo. Exactamente como intentamos facer na primeira edición deste libro.
Nesta segunda edición incluímos novas referencias e informacións, matizamos algúns conceptos pero mantemos a mesma estrutura e, sobre todo, a tese central: que a pesar do apoio explícito do clero (máis de cincuenta clérigos morreron coas armas na man ou foron fusilados), dun sector importante da fidalguía e dos empregados da administración señorial, o carlismo fracasou en Galiza pola falla de apoio popular. Como en xenial intuición escribiu Valle Inclán, en Galiza só houbo fogueiras pero non un grande incendio"
(Xosé Ramón Barreiro Fernández)
","","","","");}
function L84871444(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2008,109,"14 x 21 cm","ORESTE.- (...) Eu quero ser un rei sen terra e sen súbditos. Adeus, homes de meu, tentade vivir: todo é novo aquí, todo volve comezar. Tamén para min comeza a vida. Unha estraña vida. Escoitade aínda isto: un verán, en Scyros, inzaron os ratos. Era unha peste noxenta, os ratos rillábano todo, os habitantes da cidade coidaron morrer de noxo. Mais, un día, chegou un frautista. Púxose en pé no mesmiño centro da cidade -deste xeito. (Ponse de pé). Botouse a tocar a frauta e tódolos ratos se viñeron xuntar ao pé del. Logo púxose en marcha ás alancadas, deste xeito (desce do pedestal) berrándolles ás xentes de Scyros: "Afastádevos!" (A xente afástase) E tódolos ratos ergueron o fuciño hesitando -como fan agora as moscas. Reparade! Reparade nas moscas! E logo, de socato, precipitáronse após del. E o frautista desapareceu cos seus ratos para sempre. Deste xeito.","","","","");}
function L84871452(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2008,57,"14 x 21 cm","A illa Reunión como un espazo mítico, unha illa para atopármonos. A escena ten lugar en Galicia, é dicir, nalgures, nunha illa Reunión imaxinaria, afastada, inventada para xuntármonos. Ese espazo onde cadaquén procede dun lugar ou é herdeiro dunha historia de viaxeiros. Un lugar que nos permite mudar a nosa imaxe pero levando ás costas todo o pasado, o noso e o herdado.
","","","","");}
function L84871460(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2008,77,"14 x 21 cm","Doce relatos, doce, entrecruzados polo sutil fío condutor dun autor con oficio no xénero. Doce relatos, distintos entre si, mais cun trasfondo inconfundíbel, labrados co esmero do lirismo, e trazados por unha singular querenza descritiva. Doce relatos cuxa matriz enraiza no realismo para se encamiñar por variadas sendas, aínda que converxentes, e aderezados cun eficiente profundamento psicolóxico, e dosificación na intriga. Realismo tráxico acaroado ao traxicómico, mais tamén o de xénese social, e o máis costumista, episódico ou anecdótico, pois todos eles veñen asomar ás páxinas do libro gañador do "XVI Certame literario Ricardo Carvalho Calero" de 2007 convocado polo Concello de Ferrol. Haberemos de rir e sorrir con eles; e as bágoas pugnarán á hora de querer abrollar en acalorado desafío á indignidade dos tempos de ferro; e no noso ánimo unha feliz saudade desexará callar noutras ocasións, cos retratos dunha infancia evocada pola memoria; e xunto deles os incomprensíbeis e covardes asañamentos contra os máis débiles en reclamo de xustiza. Achámonos, en definitiva, perante doce narracións breves cargadas dunha enorme emotividade, e que, sobre todo, non nos haberán de deixar indiferentes. Doce narracións, doce, que afianzan xa, e cunha grande solidez, ao seu autor entre os máis destacados no xénero, de tanta tradición e rendemento dentro da nosa literatura.","","","","");}
function L84871477(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2008,122,"14 x 21 cm","O título rotundo da primeira das comedias, AS HORAS BAIXAS, que acabou por baptizar a totalidade do volume, está a falar da mesma crise de maturidade que afecta á segunda e á terceira pezas: A CRISE DO DIRECTOR DE ESCENA e a monologar VIVALDI, SEÑOR: tres aconteceres marcados por unha sensación de tempo xa abolido, co que a vida parece non querer contar... E non obstante...","","","","");}
function L84871487(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,235,"14 x 21 cm","Este libro resume, condensa e amplía a bibliografía existente sobre a personalidade política, intelectual e humana dunha das figuras máis relevantes da historia do nacionalismo galego.
Dificilmente, nun período tan curto de vida —foi asasinado aos trinta e tres anos— se pode desenvolver un traballo tan intenso e fecundo como o realizado por Alexandre Bóveda. Nas páxinas deste libro da autoría de David Otero o lector ou lectora terá ocasión de comprobar o que vimos de sinalar.
Como consecuencia da súa decidida entrega na defensa dos intereses e da dignidade da nosa Nación, Alexandre Bóveda sería asasinado o 17 de agosto de 1936 no monte da Caeira en Poio. Minutos antes da súa execución, aínda era quen de ditar a derradeira "leción do mestre": "a miña morte servirá para acadar adeptos á causa galega.Un ben que aínda despois de morto, farei á nosa Terra".
Precisamente, o 17 de agosto do ano 2005, o gran poeta Xosé María Álvarez Cáccamo, no cemiterio de San Mauro, pronunciou unhas palabras en lembranza de Bóveda nas que, entre outras cousas, afirmou: "naquela hora da madrugada negra comezou a medrar a familia dos destinatarios da túa derradeira vontade. Hoxe somos multitude ardente a dos que vivimos contigo na paixón luminosa de Galiza, na homenaxe da túa intelixencia de serena anatomía, do teu claro rumbo de amor expansivo, do teu inimitábel estilo humano e das túas certezas políticas, que son tamén nosas e ti alimentas e coidas desde a memoria dilatada en herdo milenario".","","","","");}
function L84871495(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,277,"14 x 21 cm","Son moitas as ocasións en que matemáticas e literatura se entrelazan, e moitos os escritores para os que as afeccións matemáticas foron algo máis que vicios ocultos. Porén, rara vez se fala, poñamos por caso, de que Dostoievski era enxeñeiro, da gran formación matemática que tiña Stendhal, Musil ou Valéry, ou do enciclopédico empeño de Raymond Queneau, Georges Perec, Raymond Roussel, Italo Calvino, e o resto dos integrantes do grupo OULIPO, en facer un desenvolvemento recursivo da literatura a partir de restricións estruturais.
O certo é que ao longo da historia existiron numerosos exemplos nos que basear unha reflexión que axude a achegar a matemática e a creación literaria. Esta obra trata de contribuír ao achegamento das "letras" e as "ciencias", para amigar dúas manifestacións do intelecto que adoitan presentarse case como antagónicas. A partir dos escritores lexitimados, desenvólvense os conceptos que explicitamente se citan nuns textos ou se destece a trama xeradora doutros, intentando que os materiais presentados sexan intelixíbeis para os non matemáticos.","","","","");}
function L84871509(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2008,75,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871517(i) {MstTit(i,"Althausser, Borreil, Canguilhem, Cavaillès, G. Châtelet, Deleuze, Derrida, Foucault, Hyppolite, Lacan, Lacoute-Labarte, Lyotard, F. Proust, Sartre","Ensaio","Santiago",2008,127,"14 x 21 cm","Aqueles que arredor de 1965 tiñan entre vinte e trinta anos, atopáronse cun número excepcional de mestres no campo da filosofía. Os vellos como Sartre, Lacan ou Canguilhem estaban aínda en plena actividade; os que eran algo máis novos, como Althusser, estaban a despregar a súa obra, e toda unha xeración, os Deleuze, Foucault, Derrida, entraban en escena.
Hoxe todos eses mestres están mortos. O panorama filosófico, sobradamente poboado de impostores, está composto doutro xeito, non tirando a súa consistencia máis que daqueles, novos ou menos novos, que, formulándoas novamente na súa propia linguaxe, saben ser fieis a cuestións que nos animaron hai corenta anos. Creo que é de xustiza reunir as análises e homenaxes que ao longo de anos, cando ían desaparecendo, consagrei a aqueles aos que debo o significado, sempre inhumano en tanto que nobre e combatente, da palabra filosofía. Debo dicir que non sempre tiven con estes contemporáneos relacións sinxelas e tranquilas: como di Kant, a filosofía é un campo de batalla. Pero, ao considerar hoxe os innumerábeis “filósofos” mediáticos, podo dicir que quero a todos aqueles dos que falo neste libro. Si. Quéroos a todos.
Alain Badiou.
","","","","");}
function L84871525(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,76,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871533(i) {MstTit(i,"As bibliotecas na Galiza da II República e a súa destrución durante a Guerra Civil","Ensaio","Santiago",2009,158,"17 x 21 cm","As autoridades republicanas do Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes entenderon ben cedo que só a socialización da lectura –até entón inexistente– permitiría asentar no Estado español un réxime democrático e de liberdades. E, en consecuencia, dedicaron inxentes esforzos á creación de bibliotecas que, por un lado, acabasen co secular desequilibrio entre campo e cidade, e por outro, posibilitasen a igualdade de oportunidades no acceso á lectura.
E, xustamente, de bibliotecas trata este libro. De como se crearon e de como se destruíron, tomando como referencia o sucedido en Galiza. Unha cuestión que na nosa historiografía recente presenta un baleiro difícil de entender. Se exceptuamos escasos estudos sobre algunhas bibliotecas concretas e a súa evolución até 1936, moi pouco sabemos.
Este trahallo tenta percorrer o labor fecundo que as autoridades republicanas realizaron no terreo bibliotecario, pero non só elas senón que dende comezos do século XX unha morea de agrupacións políticas, sindicais, ateneos e casinos recreativos instalaron nos seus locais bibliotecas abertas á poboación. E outro tanto fixeron as sociedades de instrución de alenmar coas súas escolas de emigrantes.
O golpe de Estado de xullo de 1936 contra a legalidade republicana conseguiu rachar con todo isto: bibliotecas enteiras queimadas, roubadas, espoliadas, incautadas... perdidas para sempre en nome dunha Patria e dunha Relixión que entendían os libros como "material perigoso". As TEBRAS instaláronse nunha Galiza que comprobou como alí onde queiman libros, rematan queimando homes.","","","","");}
function L84871541(i) {MstTit(i,"A expresión cultural dunha estratexia política","Ensaio","Santiago",2009,157,"14 x 21 cm","Recuperarmos a acordanza persoal do propio Ramón Piñeiro, á par daqueloutras voces de personaxes coetáneos reseñados na nosa historia recente que, desde a escrita das súas memorias, epistolarios ou desde as declaracións biográficas concedidas en libros de conversas que resultan fundamentais para a recuperación da memoria colectiva de noso máis recente, foi o guieiro a través do que quixemos ofrecer, a quen con cautela curiosa a estas páxinas se achegar, un paseo que conxugue, canda o tempo cronolóxico, o modus vivendi et operandi do autor rememorado este 17 de maio, porque o cronos comprendido entre 1915 e 1990 debuxou escenarios diferentes na vida de Ramón Piñeiro, partillados con senlleiros compañeiros de proxectos colectivos, máis do que propiamente individuais, comprendidos sempre ao servizo dunha Galiza que cumpría (re)construir asentada na terra e na lingua como fíos condutores dunha con(s)ciencia xenuína.
A inclusión dun apéndice de textos do propio autor estudado neste traballo pretende transmitir, sen filtro previo, o seu pensamento e posicionamento a respecto de cuestións múltiples ao longo de catro intensas décadas, coa intención de completar a secuencia dos feitos que biográficamente se recollen.","","","","");}
function L8487155X(i) {MstTit(i,"em perspectiva histórica","","Santiago",2009,109,"14 x 21 cm","Por diversas razons, Ramón Piñeiro é umha personalidade relevante no campo da nossa cultura nacional. É também umha figura controversa em razom das suas flutuantes e nem sempre harmoniosas relaçons com o nacionalismo galego.
Este trabalho pretende achegar um perfil do intelectual galeguista afastado do simples panegírico ou a biografia encomiástica; um perfil que dê conta das suas apreciáveis contribuiçons à cultura e definiçom da identidade galega, mas que, ao mesmo tempo, nom perda a olhada crítica na hora de valorizar com perspectiva histórica o conjunto da sua vida e obra, de vital transcendência, para bem e para mal, para o nosso presente e futuro colectivos.
Com a biografia político-intelectual do personagem como pano de fondo, revisitam-se as diversas frentes da sua actividade desenvolvida ao longo de mais de meio século (tentativas de reconstruçom do galeguismo no pós-guerra, projecto Galaxia, cenáculos intelectuais e estudantis de inspiraçom piñeirá, a sua dimensom como teórico, o fenómeno do piñeirismo, o grupo Realidade Galega...) a caminho de obter umha radiografia de conjunto de dom Ramón e o seu tempo.","","","","");}
function L84871568(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2009,71,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871576(i) {MstTit(i,"Biografía dun poeta emigrado ao servizo da II República","Ensaio","Santiago",2009,309,"17 x 21 cm","A vida de Zapata entre a colonia galega non debeu ser fácil. Nacionalista Galego e independentista, antifranquista e aliadófilo, a sua rexa personalidade tivo de aturar moitos sensabores e inxurias. "Poeta das sans rebeldías", chamoulle o estudoso Alberto Vilanova na biografía que lle dedicou na sua voluminosa obra Los gallegos en la Argentina. E de corazón e espírito rebelde foi Zapata, loitador desde ben mozo da causa da liberdade. Liberdade da súa patria asoballada para a que arelou días máis ventureiros traballando a prol da sua cultura, como socio protector do Seminário de Estudos Galegos, e da sua conciencia nacional na Agrupazón Nazonalista Pondal, formada nos anos vinte polos mozos emigrantes galegos que albiscaban unha Galiza independente e dona de si. E liberdade da humanidade aferrollada pola ameaza do nazismo e do fascismo, que o levou a cantar un Hino a Stalingrado e dedicar un poema á destrución de Gernika.
Xesús Torres Regueiro
","","","","");}
function L84871584(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,272,"17 x 21 cm","Reúne este volume artigos, estudos e traballos varios de case unha década, a inicial deste século, todos eles referidos á lingua de noso. Ben quixera a autora que todo o aquí recollido non tivese nada a ver coa actualidade e formase parte só dunha recordación do pasado. Pasado superado polo cambio lingüístico favorábel á lingua nativa e nacional, á lingua galega. Lamentablemente, non é así. Como todos eles van ordenados simplesmente de forma cronolóxica, quer a casualidade que o primeiro, do ano 2000, se titule cunha pergunta que, hoxe, volve ter, por desgraza, toda a vixencia: ¿a quen ofende o (idioma) galego? Xogabamos daquela coa dupla posibilidade: o nome da lingua e nós mesmos, a Galiza, as galegas e os galegos, metonimia e símbolo que seguen a ser practicábeis no presente: ¿a quen lle sobra -si, sen eufemismos- a existencia da Galiza e do signo principal que a exterioriza? ¿Vai ser máis potente a forza destrutora dos colonizadores de antano e de hoxe, en alianza co autoodio dos nativos, do que a ansia por deixar de liquidármonos?","","","","");}
function L84871592(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,125,"17 x 21 cm","Rosalía de Castro. A luz da ousadía abre as portas ao coñecemento dun debate sobre a identidade, condición e capacidades das mulleres, central no século XIX, e que demostra até que ponto era importante, para o sistema e a súa estabilidade, truncar calquer arela de mudanza psicosocial e moral e reforzar, en troca, todos os mecanismos de suxeición da muller ao home, aos fillos, á casa e á moral conservadora reinante. É, o presente libro, fillo dunha leitura cordial, desprexuiciada e moi atenta da obra íntegra da nosa autora, tanto en verso como en prosa, acto necesario para unha comprensión cabal da súa cosmovisión, da súa ideoloxía, da aspiración á instauración dunha nova moral social e da consecución dun novo locus para as mulleres. Fica ela, Rosalía, liberada do esperpento (dos espellos cóncavos ou convexos que tantas veces a aqueloutraron), retratada conforme autoriza a súa elocuencia, a forza directa dos seus textos, moi ricos en significados explícitos, mais tamén en significados implícitos ou encubertos.
María Pilar García Negro
","","","","");}
function L84871606(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,191,"17 x 21 cm","María Pilar García Negro (ed.)
Celia María Armas García, María Pilar García Negro, Manuel Ferreiro Fernández, Xosé Ramón Freixeiro Mato, Xosé Manuel Sánchez Rei, Goretti Sanmartín Rei, Francisco Rodríguez Sánchez, Luís Villares Naveira.
Queremos demostrar, en primeiro lugar, que as galegas e os galegos estamos vivas e vivos; que aspiramos a seguilo estando, na nosa Terra e coa lexítima propiedade da lingua galega. En segundo lugar, non aceptamos resignadamente que se nos inoculen doses mortais de amnesia, que derrame ou vaporice tantos anos -décadas- de loita pacífica, democrática e pedagóxica a prol do idioma, coas únicas armas que el nos dá: as palabras, os significados recuperados e a forza da razón e da devolución do que nos foi extirpado. En terceiro lugar, en fin, porque é xa anacronismo sobexo e insolencia demasiada termos que aturar, transcorrida case unha década do século XXI, o revival de vellos e resesos prexuízos, de exclusións antigas disfrazadas, en camuflaxe oportunista, de proscricións modernas.","","","","");}
function L84871614(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,87,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871622(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,214,"17 x 21 cm","Felices e diferentes reúne as colaboracións de Xavier Queipo entre outubro 2006 e outubro 2008 no programa Diario Cultural que Ana Romaní dirixe na Radio Galega.
Unha ollada crítica sobre a cultura galega e universal, sobre libros e filmes, mais tamén sobre atentados ao patrimonio e anomalías de (des)goberno no noso «pequeno país sen estado».
Se non tiveron oportunidade de escoitalo non se perdan estas reflexións que lles han de axudar ás súas propias, pois como di Queipo, «non se me contenten coas análises alleas e extraian as súas propias conclusións, que así os quero intelixentes e espelidos, felices e diferentes».","","","","");}
function L84871649(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,130,"14 x 21 cm","DELIOSe cadaquén usa a praza de garaxe para deixar nela o que lle saia dos... complementos directos, xa me dirás. Empezamos por aí e por onde acabamos, eh? Por onde acabamos? Pensa un pouco Nito.
En 1998, no edificio en que vivía daquela, suscitouse unha viva polémica sobre se un propietario podía ter unha piragua na súa praza de garaxe.
En 2007 o C.D.G. encomendoume escribir-dirixir unha peza. Aproveitei para dar saída por fin a unha vella teima: botar man daquela anécdota (real aínda que pareza ficción) e utilizala como metáfora sobre a inadaptabilidade aos cambios sociais. Con esa idea e a partir dese arranque argumental, propio dunha comedia, quería que o público fose descubrindo que nunha das familias da comunidade de propietarios latexaba unha traxedia (ficticia aínda que ben real): a da violencia de xénero.
","","","","");}
function L84871630(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2009,166,"17 x 21 cm","En Pelo de Cenoria, Jules Renard cóntanos a historia dun rapaz -el mesmo?-: constrúe o personaxe mediante bosquexos rápidos, incisivos, ás veces mesturados con poesía ou animados por un sentimento moi real e intenso da natureza, ás veces cruelmente irónicos, amargos, acentuados por un epigrama final. A novela é a dolorosa historia dun rapaz a quen a súa nai non ama e á que el tampouco ama, que é vítima do seu irmán, da súa irmá, de todos. Pelo de Cenoria non é un desgrazado heroe da bondade, nin un mártir, o seu destino converteuno nun rapaz astuto, hipócrita, mesmo mentireiro, disposto a se defender de calquera maneira. É un ser cheo de sentimentos que non sabe esteriorizar e cando se esforza, torpe e parvo, só excita a hilaridade.
Publicada en 1894, Pelo de Cenoria, da que o seu autor tirou unha obra teatral e que foi levada ao cinema en diversas ocasións, é a obra máis coñecida de Jules Renard e a que o converteu nun escritor coñecido. Nesta novela, o seu autor narra a propia experiencia, a propia tristeza, e a pobre figura deste neno convértese en algo así como o símbolo da alma humana, esencialmente boa, ávida de afecto mais incapaz de abrirse aos outros, afogándose na propia amargura e na propia soidade.","","","","");}
function L84871657(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2009,155,"17 x 21 cm","Cando en 1959 aparece Zazie dans le métro Francia descobre a Queneau e aos franceses éntralles a zazimanía. “O pai de Zazí” fala nos xornais e as revistas, nas emisoras de radio e na televisión, a xente incorpora os retrousos da cativa e do papagaio á conversa cotiá, decontado a obra adáptase para o teatro, Louis Malle lévaa ao cinema, Roland Barthes escribe sobre ela un ensaio...
A obra cataliza distintos elementos presentes dende sempre na obra do autor: a supresión de fronteiras entre os xéneros literarios, o predominio da lingua falada e da transgresión da norma, a apariencia da realidade e a realidade da fantasía, a mestura, a mutación e a volatilidade, a filosofía cotiá, o xogo como expresión superior da arte e fonte de vida...
Obra transgresora, irreverente e burlona non só cos personaxes senón co autor e cos propios lectores e lectoras cos que Queneau gusta de xogar, Zazí, segue sendo un elixir de eterna mocidade.","","","","");}
function L84871665(i) {MstTit(i,"Novas perspectivas acerca de Marx e O Capital en Alemaña","Ensaio","Santiago",2009,191,"17 x 21 cm","Louis Althusser xa advertira que Marx fora un filósofo que recusou escribir “filosofía”, cando menos de forma tradicional. Ao escribir O Capital Marx tería practicado a filosofía que nunca escribiu. Esta práctica está contida no achado teórico de Marx que sería o da teoría da historia e a economía política, a descuberta do capital, que Marx practica sen producir un concepto de seu, novo, nunha obra filosófica rigurosa. Os textos que Aínda, O Capital lles presenta ao lector e a lectora aprofundan nesta descuberta teórica.
Unha vez máis na longa historia das diferentes recepcións de O Capital e os escritos que o contornan, Aínda, O Capital pretende ofrecer unha lectura con novos materiais críticos. Non obstante, sería inxenuo pensar que dun tal confronto cos textos de Marx ten de xurdir unha lectura certa e inequívoca que vaia dar resposta a todas as cuestións que o capitalismo suscita. Interpretacións contrapostas de Marx ten habido e, afortunadamente, moitas outras haberá. Aínda, O Capital quere contribuir a isto nun debate galego que está por realizarse. Os seis textos que nel se presentan non son a interpretación certa de Marx. Son unha posibilidade de lelo e reflesionalo.","","","","");}
function L84871673(i) {MstTit(i,"Antoloxía","Narrativa","Santiago",2009,323,"17 x 21 cm","Jules Renard é a sinceridade mesma. O seu Diario consigna sen hipocrisía todo o que a conciencia dun home pode coñecer no curso dunha vida que non está feita de heroísmo. A coraxe coa que se confesa, sesármanos. Raros son os que un día colleron a pluma para seren tan implacábeis consigo mesmos. Existe unha lei da vaidade que non se pode descoñecer: todo aquel que escribe sobre si mesmo, sobre a súa vida e os seus pensamentos, inclínase instintivamente a se gabar. O simple feito de escribir é unha suma de hipocrisías sutís, un monte de simulacións case que involuntarias ás que é difícil non ceder. Ninguén se denigra porque ten o corazón alegre -a non ser que satisfaga así outra forma de vaidade.
Jules Renard é un raro caso de sinceridade. Procede sen miramentos ao seu propio exame. Asume coraxudamente as súas vaidades, os seus celos, as súas covardías. Confésaas cruamente, sen procurar escusas, cunha especie de crueldade irónica, como fan os nenos.
Mihail Sebastian
","","","","");}
function L84871681(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,58,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L8487169X(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,118,"17 x 21 cm","Na illa volcánica de Estigma, a vida vese ameazada polas pegadas do pasado. A desconfianza aniña no seo dunha parella, dous irmáns afrontan o destino que levan marcado na pel, unha persoa acabada de chegar investiga un masacre e do remoto continente chega un descoñecido. Historias todas que se entretecen nunha trama chea de suspense.
Froito da colaboración dramatúrxica de Jacobo Paz, Rubén Ruibal e Vanesa Sotelo, Estigma contén imaxes poderosas, un percorrido inquietante e unha visión pouco optimista respecto ao ser humano. É unha obra creada a partir da colisión de tres forzas da natureza, que son os tres dramaturgos. Cada un deles é como unha placa tectónica que choca coas outras. Estigma é un produto desa colisión e aí naceu a illa onde se desenvolve a peza. As ideas dos tres conformaron puntos de ruptura, ambigüidades, motivos que cada un deles desenvolve dunha maneira diferente, un universo polisémico. Esa é a gran riqueza da peza. Estigma é tamén unha distopía postecnolóxica. É dicir, unha utopía negativa. Un mundo idílico pero escuro, angustioso e pesimista.
","","","","");}
function L84871711(i) {MstTit(i,"(Aforismos 1984-2009)","Aforismos","Santiago",2009,107,"17 x 21 cm","O presente libro recolle longos anos de creación aforística. O seu autor xa se estreara, no mesmo xénero, con Irispaxaros / Ara Cotiá, en 1984, así como coa carpeta de artista Irispaxaros, unha edición reducida e numerada de aforismos e gravados realizada sobre papel arches e acetato transparente en colaboración co artista Manuel Facal.
O aforismo é unha iluminación. Un pequeno cruxol. Un bisturí verbal. Unha vaga secreción dese licor descoñecido que a todos, maxicamente, nos vai caendo da maleta do destino ou da mesa braseiro da vida.
Como é posíbel que, nun tempo tan vertixinoso como o presente, non estea máis difundido un xénero tan áxil, que aspira á expresión das cousas dunha maneira sintética e rápida?
Goethe comentaba:
"Qué froito, o máis pequeno espazo
se é coidado con tacto."
E Lao Tsé:
"Intenta o difícil no fácil. Realiza o grande no miúdo."
Porque talvez todo o que é exacto é curto. Como o soño do aforismo. Ou o da vida.","","","","");}
function L84871703(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,103,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L8487172X(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,79,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871738(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,135,"17 x 21 cm","No corpus literario cunqueiriano o mito de Pia dei Tolomei case sempre pervive, con todas as resonancias e con todas as evocacións e harmónicos dantescos, é dicir, co fascinio da súa misteriosa feminidade púdica e reservada. Non obstante, en certos textos desvélasenos unha criatura espoliada da inxenuidade e dos caracteres virxinais, que ben podería remitirnos ás "ninfas" do mundo moderno que relatan a súa traxedia persoal de perfidia e de señardade en The waste land de T. S. Eliot.","","","","");}
function L84871746(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,354,"17 x 21 cm","Miguel González Garcés, mineiro de luz é un exhaustivo estudo sobre a vida e a obra de Miguel González Garcés (A Coruña, 1918-1989), desde un enfoque amplo, incluíndo a persoa -cunha aproximación aos feitos puntuais da súa biografía- e o personaxe, analizando o seu labor social e literario e recollendo o corpus crítico que sobre a obra de Garcés se ten escrito. Situando, en suma, o noso autor nas coordenadas históricas que marcaron a súa vida e que explican a súa traxectoria, ofrecendo unha imaxe plural e complexa, desde distintos ángulos e perspectivas, así resulten contradictorias.
Sempre desde o pensar e o sentir dun escritor: non estamos ante unha tese nin ante un traballo académico. Si ante un libro que prima a reflexión, a claridade expositiva e a perfección estilística sobre pautas formais ou rigores ecdóticos. O único propósito que nos move é afondar na obra dun poeta que consideramos dos máis relevantes no contexto da lírica galega da segunda metade do século pasado.","","","","");}
function L84871754(i) {MstTit(i,"Escolma de recensións de obras ensaísticas publicadas n'A Nosa Terra (1998-2008)","Ensaio","Santiago",2009,154,"17 x 21 cm","Consideramos importante recompilar e reeditar estas recensións non só por chamaren a atención sobre libros de ensaio e memorias que non están presentes no noso ámbito cultural, e que abordan cuestións tales como o legado do marxismo, a arte das vangardas, a relación do escritor co xornalismo, os camiños da crítica literaria, a experiencia do exilio... senón porque estes breves textos, concibidos e escritos para unha publicación periódica, que teñen como obxecto as obras doutros, son a voz dun perspicaz lector que se tornou autor. Reeditar estes textos é unha maneira de contribuír, de novo, ao debate e á reflexión, e facelo da man de Xesús González Gómez é darlle unha oportunidade ao público de se reencontrar cunha voz intelixente, culta, libérrima, apaixonada, que non pretende convencer, senón dialogar. Por iso resulta aínda máis interesante e estimulante naquilo que le e que escribe.","","","","");}
function L84871762(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2009,143,"17 x 21 cm","Hai anos que se estreara o CONCERTO que dá nome a este tomiño de teatro en que Manuel Lourenzo xunta sete pezas diversas en apariencia, mais que teñen en común o encontro co diálogo no tempo tortuoso da individualización e da apatía. O diálogo humano, específico; o coloquio extraordinario dunha raza que non sabe o que facer para acurtar o tempo da súa extinción nun planeta metrallado desde todas as esquinas. A VELADA, CONCERTO, WALDO, EN POUCAS PALABRAS, RINGO E TAMARA, UNHA MAN DE NORDÉS e mais dúas peciñas sobre Darwin, falan da deserción, da mentira, da estulticia, mais tamén da ilusión e do encontro, da viaxe e do camiño.","","","","");}
function L84871770(i) {MstTit(i,"Escritos sobre teatro","Ensaio","Santiago",2009,163,"17 x 21 cm","Sen dúbida, o ser humano adopta a máscara porque non está seguro da súa identidade. A vella oposición platónica mundo real-mundo aparente, na cal reside o problema da máscara, recóllea de forma pesimista Schopenhauer e retómaa máis tarde Nietzsche, quen ve a civilización como máscara, pois opina que a aparencia é a única realidade. Para el, todo é máscara, que oculta outras máscaras. O disfrace nace da inseguridade; o home recorre a el para combater a febleza e o medo.
***********
O cronotopo medieval fúndese co da posguerra española por obra e graza dos anacronismos. Os axentes que sementan o terror polas rúas son os mesmos. Son os de onte e os de hoxe ao mesmo tempo e no mesmo espazo, espazo que abrangue toda a historia pola súa característica (resaltada) de conservar o tempo comprimido. O espazo lúdico da represión domina sobre o espazo dramático e crea o espazo histórico do medo, do arrepío.
***********
A penetración do teatro oriental nas nosas latitudes incrementouse paulatinamente cos intercambios e as viaxes en ámbalas direccións. A chegada a Europa no primeiro terzo do pasado século de bailaríns e actores, como Michio Ito, Mei Lan Fang ou Sada Iacco, ou a xira de compañías asiáticas, foi neste sentido decisiva. A atracción que espertou nos máis importantes homes de teatro posibilitou unha notábel renovación de arte escénica occidental, da cal xurdiu en gran parte todo o movemento teatral moderno.","","","","");}
function L84871789(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2010,170,"17 x 21 cm","O tradutor automático é unha utilísima ferramenta informática para unha aproximación a textos escritos noutras linguas. Ofrece unha primeira fase moi interesante; fai, como se dixésemos, o "traballo duro", mais despois o seu resultado debe ser revisado e corrixido por persoas que coñezan os fallos que se poden producir. Porque sempre se producen.
Se alguén que non coñece o galego aprendese o noso idioma a través dos textos saídos directamente dos tradutores automáticos, aprendería unha fala ben rara e grotesca que pouco se asemella á nosa lingua. Igualmente, se alguén que non tivese moi asentado o idioma tivese o hábito de ler acotío eses textos dándolles total fiabilidade lingüística acabaría, desaprendendo o galego. O obxectivo deste libro é poñer de manifesto os mecanismos que producen os erros para así sermos capaces de corrixilos, de aprender dos propios erros, de reaprender a nosa lingua.","","","","");}
function L84871797(i) {MstTit(i,"Escenarios e teatros na construcción social da infancia","Ensaio","Santiago",2009,181,"17 x 21 cm","O que se reclama da saúde mental acerca dos nenos é en si mesmo un síntoma, entendido como indicio da concepción social da infancia e da propia saúde mental. Neste libro os autores intentan seguir unha particular metodoloxía para o estudo destas cuestións, situándose como eles mesmos sinalan nas marxes e nas fronteiras do saber.
Como manifesta no prólogo Federico Menéndez, o neno é privado dun dereito: o de ser capaz de sentir e sufrir, gozar e padecer, deprimirse e exaltarse, delirar e razoar, pero todo isto ao tempo que entra de cheo na economía de mercado, até o punto de constituírse toda unha industria ao seu redor. De aí a alerta dos autores, enmarcando a infancia nunhas coordenadas que nos permitan repensala sen os falsos adobíos que emanan do ideal imaxinario das falsas e delicadas conciencias.
A importancia decisiva que os autores conceden á noción de lugar e á de acción queda reflectida no título: arquitecturas e teatros. Tales arquitecturas, é dicir, os lugares destinados á infancia, sufriron grandes transformacións ao longo da historia. O seu modo de ocupalos, que dada a importancia do actuado máis que do pensado denominaron teatralidade, tamén sufriu importantes cambios. Estes elementos pertencentes á realidade máis tanxíbel permítenlles deducir as características sociais da infancia. Así mesmo, as demandas de atención psiquiátrica ao neno, analizadas desde un punto de vista histórico e cultural, revelan as friccións existentes nos diferentes discursos sobre a infancia.","","","","");}
function L84871800(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,238,"17 x 21 cm","Estes dous ensaios sobre Os eidos, de Uxío Novoneyra, e Longa noite de pedra, de Celso Emilio Ferreiro caracterízanse por un triplo propósito: en primeiro lugar, o afán de fidelidade ao texto, a analizalo a partir de si, a explorar as súas articulacións, a procurar a relación de máxima intimidade con el; en segundo lugar, a tentativa de pensar o texto, levado pola imaxinación teórica propia do xénero ensaístico, nun xogo de ida a volta entre a análise minuciosa e a reflexión sobre o literario; en terceiro lugar, a vontade de comunicar esa experiencia a outros, achegándoa á sociedade da que e en que os textos nacen, terefa esta máis premente cando a literatura constituíu e constitúe un lugar privilexiado na inacabábel construción da identidade de Galiza e na súa proxección universal. Por tanto, este traballo querería ser útil para calquera lector interesado na literatura e a cultura contemporáneas, para o investigador ou o especialista e, con certeza, para o profesional do ensino que queira beneficiarse dun traballo con efectiva aplicación á hora de axudar a ler, comprender e facer gozar estes textos aos seus alumnos, no ensino medio ou universitario.","","","","");}
function L84871819(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2009,275,"17 x 21 cm","Este volume recolle dez artigos ligados entre si polo obxectivo central de ofrecer alternativas actuais á situación da lingua galega na actualidade. Mergullándose na complexidade da situación sociolingüística actual, as autoras e os autores dos textos que se inclúen nesta obra colectiva achegan as súas interpretacións reparando nos matices e fuxindo de descricións monolíticas e simplistas. O público lector achará, pois, nestas contribucións discursos heteroxéneos que conflúen na necesidade tanto de preservar o galego como lingua propia e principal deste pais como de denunciar o asasinato das linguas como máis unha ferramenta de opresión e de dominación.
Nesta liña, as páxinas deste volume pretenden coadxuvar e reverter a situación actual da lingua galega e obrigarnos a reflexionar críticamente sobre os camiños que debemos tripar. A perspectiva adoptada é fundamentalmente sincrónica, na procura de dar solucións e alternativas pensando e situándose no aquí e no agora desta conxuntura particular. Con todo, sendo a defensa do galego o centro da obra, a ollada que se deita ten como protagonista principal a diversidade lingüística e o convencemento de preservarmos, a través do seu mantemento, as diferentes maneiras de ver o mundo que constitúen unha riqueza substancial para a Terra e para os seres que a habitamos.","","","","");}
function L84871827(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2010,238,"17 x 21 cm","Recóllese neste libro un total de sesenta e oito artigos publicados na prensa galega -máis algúns procedentes de blogues e xornais dixitais- entre xaneiro de 2009 e mediados de marzo de 2010, até hoxe mesmo e desde que o candidato Nuñez Feijoo decidiu asumir e amplificar o alcance das demandas galegófobas dun colectivo de falsaria denominación, Galicia Bilingüe. Malia o carácter anecdótico da incidencia social dese grupo, cuxa concentración compostelá de febreiro de 2009 atinxiu hiperbólico eco nos xornais galegos de maior difusión, La Voz de Galicia e Faro de Vigo, Feijóo apostou a esa carta marcada en procura de votos. Con todo, xa estaban previamente asentadas no seu xenoma ideolóxico e no do sector político que representa as claves do autoodio e as consignas de demolición recentralizadora procedente da facción ultradereitista do Partido Popular.","","","","");}