function L84870014(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2001,540,"21,5 x 16 cm","Seria bastante dificil fazernos um itinerário da totalidade dos poetas brasileiros com obra publicada. São escasos os países que produzem tanta poesia como o Brasil; por isso, é quase impossível para un antologista oferecer uma obra em que estejam representados a maioria dos autores. Ante o enorme leque en que se configura a poesia brasileira, não se nos revela fácil argumentar que estamos perante uma expressão tradicionalmente de qualidade, dentro da sua diversidade. Dada esta situação, optamos por aqueles autores de qualidade expressamente reconhecida e consolidada. O leitor da presente antologia poderá comprovar que o temário é innovador, coerente e singularmente diverso.
Edición bilingue Português-Espanhol.
Traductor: Xosé Lois García.","","","","");}
function L84870022(i) {MstTit(i,"O discurso político de Nietzsche","Ensaio","Santiago",2001,176,"14 x 21 cm","Que a obra dun filósofo resista o paso de cen anos non ten nada de estraño. A de Platón séguese a analizar, e van alá vintecinco séculos. O que sen embargo chama a atención é a pluralidade de interpretacións que se teñen tirado da obra de Friedrich Nietzche. Ningún pensador deu tanto que falar xustamente en nome dunha ambigüidade extrema. Persoas situadas nas antípodas no tocante á súa concepción do mundo teñen sido literalmente fascinadas por ese pensamento convulso, compulsivo e ambicioso como poucos.
¿Que sentido ten hoxe un libro sobre un autor do que case todo está dito? e ¿por que sobre a súa "política" precisamente? A nosa "escusa", o noso pretexto principal, non vai ser que a obra de Nietzsche, supostamente ben coñecida e mellor estudiada, abra un abano de posibilidades ilimitadas, entre as cales situar a nosa tentativa de interpretación. Antes ao contrario. A Nietzsche pásalle o que a outros filósofos: son célebres, sen a penas seren coñecidos. Del fálase moito, dá lugar a multitude de citas ó chou, mais xustamente por se tratar dun autor en aparencia directo, seductor en extremo e dotado dunha vea poética indiscutíbel, leuse demasiado á lixeira, producindo polarizacións arreo. O motivo do presente libro é o de tentar amosar unha certa coherencia no discurso nietzscheano verbo da política, distanciándose simetricamente das versións nazis e libertarias que del se teñen deducido. Xa que logo, aquí atoparemos certas claves para podermos entender a torsión subxacente ao discurso nietzscheano sobre a política, sen pretendermos "unificar" o pensamento daquel que precisamente presumía de ser o filósofo antidialéctico por excelencia.","","","","");}
function L84870049(i) {MstTit(i,"O xenio de Rosalía","Ensaio","Santiago",2002,344,"14 x 21 cm","A década 1860-1870 é o período acoutado para analizar a participación da muller escritora, concretamente na prensa galega. Son anos de inquedanza pre-revolucionaria, que culminarán no estourido da Revolución do 68 e da instauración da Primeira República. O debate sobre o papel social da muller era constante. A participación da muller galega, nesta década, no mundo da escrite literaria, con libros ou artigos, foi, en termos relativos ao resto do Estado, elevada, como demostra este estudio. Máis unha vez comprobamos canto descoñecemos sobre o país. Resulta chamativo o rigor na investigación realizada nas hemerotecas, e a capacidade para avaliar a escrita das respectivas escritoras, tanto en relación coa temática da emancipación das mulleres como na da reivindicación da Galiza. Visto o conxunto, resulta aínda máis relevante a singularidade do esforzo dunha muller como Rosalía de Castro, un caso estraño, que se decide a ir máis alá, como moi ben avalía Celia Mª Armas García. Nin aceitou resignada permanecer dentro da temática permitida ás mulleres nin se limitou a praticar o código lingüístico oficial e dominante.","","","","");}
function L84870057(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2002,110,"14 x 21 cm","A estrea de A cantante calva tivo para o teatro contemporáneo unha importancia comparábel á que no século XIX tivera a do Hernani de Victor Hugo, que marcou o inicio do drama romántico.
A cantante calva e A lección -as dúas primeiras pezas teatrais de Ionesco- significan o nacemento dun teatro novo que rompe totalmente co anterior: é o teatro do absurdo. Teatro caracterizado pola fosilización do ser humano, que se convirte nunha marioneta grotesca, abaneada nun mundo abafante onde é imposíbel a comunicación e a relación social. A linguaxe resulta un simple automatismo esclerotizado e un instrumento de dominación no proceso de destrución da Vítima polo Poder, que tan ben exemplifica A lección.
Na lóxica interna desta desacougante visión pesimista, non pode existir solución nin desenlace: todo volve ao mesmo punto do inicio.
A cantante calva traducida do francés por Henrique Harguindey
A lección traducida do francés por F. Pillado Maior","","","","");}
function L84870065(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2002,113,"14 x 21 cm","Á vista da leitura dos ensaios sarmentianos, en que o autor amosa unha fonda sinceridade e implicación da sús persoa en todo o que argumenta, entendemos que estamos perante un lúcido representante da Ilustración, riguroso e valente á hora de desenvolver por escrito ad futurum o que a propia conciencia lle ditaba, aínda que fose a contracorrente do pensamento oficial e malia ó carácter demodé das súas paixóns: a etimoloxía, a educación dos máis novos e a situación da marxinalidade da lingua galega, auspiciada desde o poder central.
A este última, omnipresente no conxunto da súa obra, dedicarémoslle neste traballo unha moi especial atención por considerarmos que moitas actitudes, reflexións e propostas referidas á situación do idioma galego, malia teren transcorrido máis de douscentos anos do seu pasamento, continúan a estar de desgrazada actualidade.","","","","");}
function L84870081(i) {MstTit(i,"Unha historia política","","Santiago",2002,82,"12 x 17 cm","A novela policial constitúe non só un deses corpos de exército que contribuíron, no curso dos tempos, a impor a novela como comarca dominante no mapa literario, senón que tamén soubo reflectir os diferentes tempos políticos que lle tocou vivir.","","","","");}
function L8487009X(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2002,53,"12 x 17 cm","A importancia do Proxecto Xenoma Humano non reside tanto no que poida, de feito, revelar sobre a bioloxía como na validación e reforzo que fai do determinismo biolóxico como explicación de todas as diferenzas sociais e individuais.","","","","");}
function L84870103(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2002,123,"12 x 17 cm","Corazóns amolecidos en salitre é un conxunto de relatos salferidos por escuma mariña nos que realidade e ficción se mesturan para dar lugar a unha nova dimensión máis cruel e, á vez, máis entrañable. O mar como único protagonista encárgase de arrastrar onda os pés do lector botellas de vidro transparente que conteñen papeis engoumados por latexos de amor e odio, xenreira e devoción. Son historias enguedelladas na arañeira da paixón onde os personaxes loitan desesperadamente por dominar os sentimentos que os delatan en cada latexo, en cada pensamento. Todos ollan expectantes ó océano pero el mantense alleo ás súplicas silenciosas co seu inmenso manto de vida e morte estendido cara á eternidade. Entón fican enmudecidos, co corazón vagabundo amolecido polo salitre, ese que zarrapica feridas nunca pechadas. E sobreviven , sobrevivimos, mergullados na salmoira amarga do inexplicable.","","","","");}
function L84870111(i) {MstTit(i,"Textos galegos de Zernadas y Castro","Ensaio","Santiago",2002,375,"12 x 17 cm","Diego Antonio de Zernadas, coñecido como o cura de Fruíme, é unha das figuras máis senlleiras da literatura galega do Barroco. Ben como ilustrado, ben como literato, a súa maior importancia reside no feito de ser o máximo cultivador do galego durante os séculos escuros.
Cando Galiza vivía un momento crítico que fendía as súas bases económico-sociais, no que era unha continuación da onda de descrédito á que estaba a ser sometida dende a instauración da dinastía dos Trastamara, o nome de Zernadas y Castro situouse como un dos intelectuais galegos máis preocupados por denunciar a situación.
Nesta obra non só se dá conta do perfil da realidade galega do século XVIII, senón que ademais, por vez primeira e baixo unha detida análise filolóxica, preséntase o corpo completo da obra galega do cura de Fruíme.
Francisco Fernández del Riego sinala no prólogo que "o libro de Pardo de Neyra (...) é un libro ilustrativo, mesmo aleccionador. Porque explica as características dunha época, e analiza unha obra significativa. Enxertado nun tempo no que se ergue a voz dos "Ilustrados" galegos, dá a verdadeira medida doutra voz que se valeu do idioma propio para defender os valores do país. A análise realizada nas súas páxinas polo autor, é unha análise comprida, evidentemente proveitosa para os que se interesen pola figura precursora nelas estudiada".","","","","");}
function L8487012X(i) {MstTit(i,"A obra de Bernardino Graña","Ensaio","Santiago",2002,155,"12 x 17 cm","Na poesía de Bernardino Graña, o home é observado na súa dupla dimensión, individual e social. A súa obra é o tetemuño histórico dun tempo e dun país. Pero o punto de vista ofrecido non é o enxebrismo senón a universalidade. Os conflitos do home contemporáneo son vistos desde a nosa singularidade, desde o noso contexto de país periférico. A súa obra acadou un notábel sincretismo de elementos culturais: o formalismo dos sonetos xunto coa rebeldía da xeración "beat", o social-realismo xunto co canto ao amor da mística.","","","","");}
function L84870138(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2002,171,"12 x 17 cm",""Sempre, namentras viva, relembrarei ó día dous de abril do ano 1933, pasado entre bascos, cataláns e galegos para demostrar que os nosos anceios de libertade non serán compatibles co-a uniformidade; pero sí co-a unidade ibérica, que é o soño dos homes que miran ó futuro. Sempre me lembrarei da Casa de Galicia, onde atopei peitos irmáns dos meus".(Autógrafo de Castelao, inserido no Libro de Ouro da Casa de Galiza de Bilbo o 2 de abril de 1933, co gallo da súa estadía para participar nun mitin vasco-galego-catalán, celebrado no frontón Euskalduna e organizado por Acción Nacionalista Vasca).
","","","","");}
function L84870146(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2002,294,"12 x 17 cm",""Lembro, sendo ben neno, que nas mañás dos domingos acordaba eu no leito con ese saúdo radiofónico, que alegremente repetía para min a miña nai mentres me abalaba para me escorrentar o demorado sono domingueiro.
Miña nai, sempre o fixo así, xa estaba ó tanto cando viña chegando a hora, escoitando Radio Carve a pouca voz. E xusto, xustiño cando comezaba a nosa emisión, bulía a lle dar todo o volume berrando ela tamén un ¡Bos días, galegos. Eiquí Sempre en Galicia! en resposta ó saúdo que nos chegaba do éter.
E naquela media hora (unha media hora que, segundo as queixas da miña nai, adoitaba non pasar moito dos vinte minutos) a nosa casa enchíase toda cos aires da Terra. Unha Terra da que eu non tiña, non podía ter, lembranza ningunha".Montevideo, 1950.
A voz dos galegos sae por primeira vez ó ar.
","","","","");}
function L84870154(i) {MstTit(i,"Viagem ao Cabo Nom / 1","","Santiago",2002,113,"13 x 17 cm","Início de um relato de viagem, um drama com duas personagens principais, umha reportagem jornalística. Ensaio, crítica literária e narrativa de costumes. Mas acima de tudo um poemário, um diário, um fotogramário... Um poeta desenganado chega a um hotel de Lisboa para escrever um livro. Vai declarando o projecto e vai-se engastando o poema, a explicaçom. Mas desde o início aparece umha segunda voz a par da sua. As duas acabam por encontrar-se, claro, e acabam por abrir a incerteza da autoria dos poemas. Porque existe o legado da primeira voz para esta, por qualquer incerta utilidade. Empatia. Ou última rebeldia. Porque o tédio, cansaço, frustraçom, vaga obsessom sucessivamente falida, obstinaçom já desnorteada, talvez abúlia, estám também por trás, e levam o poeta primeiro a gozar o prazer quase sádico de imaginar a reacçom à sua morte, que se sugere na terceira parte da trilogia. Mas, por enquanto, vamos com o obrigado ponto de partida da Viagem ao Cabo Nom: «Um percurso poético que nom tem nada que ver com esse tempo de mareantes, tendo completamente que ver. As correntes ainda hoje som tamanhas, tanto que navio aí passando jamais nunca pode nom poder. Tornar. A vontade de viagem, a necessidade de viagem, é o que está em A Espera Crepuscular. E certa forma de regresso, que é conforto. Mas só navegando se percebe.» (do incipit)","","","","");}
function L84870162(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2002,269,"17 x 24 cm","Todos os achados da investigaçom biológica podem ser interpretados à luz da teoria da evoluçom. Esta abrangente teoria, baseada em disciplinas clássicas -nomeadamente, na Biologia Comparada e na Sistemática- e formulada em 1859 por Charles Darwin, vinha a ofrecer umha explicaçom histórica da ordenaçom da Natureza que, sobretudo a partir do século XVIII, se estava a desvendar e investigar, de modo que os grupos sistemáticos até entom reconhecidos deviam agora ser concebidos como produtos históricos reais das cisões sofridas polas espécies. Assim, a, em palabras de Darwin, "ligadura invisível" existente entre os grupos veu a ser descoberta nas relações de descendência, isto é, nas relações evolutivas, polo que pareceu lógico tornar patentes estas por meio de árvores filogenéticas.
Mas, como é que podem ser reconhecidas as relações filogenéticas entre os grupos? Durante longo tempo, os debates sobre esta questom vírom-se dificultados devido à existência de imprecisões conceptuais, que levavam a resultados enganadores. Muitas reconstruções da filogénese pareciam arbitrárias, cediam muito espaço à intuiçom e, à falta de suficiente fundamentaçom , mal podiam ser objecto de análise, polo que eram confiadas ao juízo das autoridades. Além disso, alguns sistematas praticavam a sua especialidade à margem da teoria da evoluçom.
Esta situaçom, que minguava o prestígio da Sistemática, viria a prolongar-se até 1950, quando Willi Hennig desenvolveu umha metodologia da reconstruçom filogenética clara e de carácter generalizador. Esta Sistemática Filogenética por ele fundada possibilita a formulaçom de hipóteses verificáveis e a sua metodologia satisfai os requisitos da investigaçom científica. Assim, alicerçada nos fundamentais trabalhos de Hennig sobre a metodologia da reconstruçom filogenética, a Sistemática está a experimentar na actualidade umha prometedora renascença, que lhe restitui o estatuto de disciplina rigurosa que conduz à formulaçom de enunciados precisos e hipóteses verificáveis. Non entanto, esta metodologia tivo de ser introduzida por separado para os diferentes grupos de animais, para os vegetais e para os fósseis e, nalgumhas áreas, ainda nom foi incorporada à docência na medida em que seria desejável.
Neste contexto, o Manual de Evoluçom e Sistemática oferece informações e sugestões práticas para a realizaçom de trabalhos de sistemática e expom pormenorizadamente os fundamentos teóricos da reconstruçom filogenética, polo que também aborda com profusom questões de natureza epistemológica. Além disso, para o esclarecimento dos conceitos fulcrais, como os de espécie e homologia, para a ponderaçom das hipóteses de parentesco e para a avaliaçom da importância da ontogénese comparada, bem como para analisar a formaçom de espécies e a emergência de novos planos estruturais, bota-se mão no livro de umha grande quantidade de exemplos extraídos dos âmbitos da Botânica e da Zoologia.","","","","");}
function L84870170(i) {MstTit(i,"Aproximación ó nacionalismo español","Ensaio","Santiago",2002,146,"12 x 17 cm","A versión orixinal de Nai España apareceu en 1979. Transcorridos 23 anos, as reflexións aquí contidas adquiren absoluta vixencia e actualidade.
É un libro apaixoante porque pon o dedo na ferida de cuestións non resoltas que seguen a ser hoxe materia pendente -o eterno suspenso- do temario político español: a formulación democrática do Estado, o marco xurídico-político acorde á pluralidade nacional do que se chama España. Tradución de Antón Garazo.
","","","","");}
function L84870189(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2002,97,"12 x 17 cm","Berta aprendera a viver na Escravitude quando conseguiu aceitar que naquela vila a vida privada reduzia-se ao interior do cérebro. Aprendeu a deixar a porta aberta da sua casa sem medo, a receber visitas a qualquer hora, a consolar e escuitar. Talvez a soidade fosse isso, um viver para fora sem dor nem pranto e um viver cara dentro agonizando. Recordava a primeira vez que falara com a Sra. Engrácia, a bruxa. Aparecera na sua casa com cara de horror a avisá-la da sua iminente morte se nom ia ver um médico. Lembrava a raiva que se apoderara do seu corpo virando-a cega. Despois fora a calma, e a decisom de converter-se também a essa vida lenta da Escravitude. Nom poderia viver esquecida, assi que compartiria aquilo que lhe parecesse inócuo, pedaços da sua vida que flutuavam polos arrabaldes da sua alma. Aprendeu que na Escravitude as palavras sempre tinham um significado engadido, que nom importava o tema ou o sentido, o importante era sentir-se acompanhada, sentir-se parte desse conjunto imaginário que os tornava povo, grupo. Só seres como Paco se podiam livrar dessa maquinaria, seres que tinham do seu lado a desgraça. A soidade só era desculpada se houvese um bom motivo, um mal que pudesse sumir ao solitário na desesperaçom.
(...)","","","","");}
function L84870197(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2003,79,"16 x 21 cm","A publicaçom deste projecto de Projecto quer ser um passo preliminar à posta em marcha efectiva do "Projecto Dicionário Vivo". Este livro constitui, de facto, o primeiro objecto produzido por ele, de acordo com as leis internas que ao longo do texto se desenvolvem. Um passo tímido, é verdade, mas afinal um passo certo para chegar a esses objectivos que, num excesso de realismo, qualificámos como utópicos.","","","","");}
function L84870200(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2003,137,"14 x 21 cm","Escrita en 1948 e representada en 1953, Á espera de Godot, figura como un dos textos máis representativos -e representados- do chamado Teatro do Absurdo, termo xenérico utilizado por Martin Esslin para clasificar a obra de determinados dramaturgos, fundamentalmente franceses (Ionesco e Beckett, malia non ter nacido en Franza escriben o seu teatro na lingua deste país) que se dan a coñecer na década de 1950.
O argumento da obra é moi simple. Nun lugar afastado, dous vagabundos, Estragon e Vladimir, dialogan -é dicir, intercambian monólogos- mentres esperan inutilmente a un tal Godot, a quen nunca viron, do que nada saben, pero de quen depende, ao parecer, o seu futuro inmediato... Mais Godot non chega, nin chegará nunca, e a espera resultará inútil, estéril, absurda...
Martin Esslin conta como no ano 1957 "un grupo de actores se preparaban para saír a escena. Eran os membros da Academia de Actores de San Francisco. O público diante do que ían actuar estaba formado por 1400 reclusos da penitenciaría de San Quintín. (...) A obra escollida, principalmente por non figurar mulleres no reparto era Á espera de Gogot, de Samuel Beckett. (...) Subiu o pano e comezou a función. E aquelo que tanto desconcertara os sofisticados auditorios de París, London ou New York, foi asimilado axiña polos reclusos. (...) Un dos mestres da prisión comentou: "eles saben o que significa esperar... sabían que se ao final aparecese Godot, sería un engano". (...)."
Sen necesidade de apelar a grandes discursos teóricos ou filosóficos, Samuel Beckett soubo retratar maxistralmente a esencia da condición humana: esperar inutilmente, intercambiando absurdos monólogos egocéntricos ata ese día en que se extingue a luz e cae o pano de xeito definitivo.","","","","");}
function L84870219(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,189,"14 x 21 cm","O presente libro ten como obxectivo prioritario dar a coñecer a evolución do nacionalismo galego contemporáneo, destacando aqueles feitos e procesos considerados fundamentais para entender as dinámicas que se foron abrindo no seo do mesmo así como o lugar e a posición dos actores que o conforman.
Desde a Unión do Povo Galego e o Partido Socialista Galego até o Bloque Nacionalista Galego, pasando polo Partido Obreiro Galego, Galiza Ceive ou o "refundado" Partido Galeguista. O autor detense tamén naquelas experiencias con pretensións unitarias, que marcaron, dun xeito ou doutro, a evolución do nacionalismo galego nos anos da Transición en Galiza, entre as que destacan o Consello e a Mesa de Forzas Políticas Galegas como dous dos principais exemplos.
O BNG ocupa un lugar fundamental, tentando responder a cándo, cómo e por qué xorde. A análise do proceso que leva á constitución da nova "Frente Nacionalista" amósase esencial para comprender a concreción organizativa orixinaria e a súa evolución.","","","","");}
function L84870227(i) {MstTit(i,"","Poesía","Santiago",2003,115,"14 x 21 cm","Durante os dous anos que pasa encerrado no Cárcere de Reading, Óscar Wilde ve a Charles Woolridge, un membro da Garda Montada que fora condenado a morte por matar a súa esposa. Desa visión, e da súa propia experiencia carceraria, xorde a Balada do Cárcere de Reading, o grande alegato literario do século pasado contra o sistema penitenciario, a lexislación británica e a pena de morte. Son seis cantos de poderosa e profunda poesía cos que Wilde pon punto final a unha escrita marcada, ata entón, polo enxeño, o xogo, a ironía, o hedonismo e a adicción estética. En A Balada, Wilde abandona os seus principios creadores e presenta, nun estilo sinxelo e directo, un testamento para a eternidade, unha descarnada visión sobre a hipocrisía e a vinganza, pero tamén sobre o amor e a xenerosidade. Versos que quedarán marcados na memoria dos lectores pola súa forza e a súa lucidez. "Os homes matan aquilo que aman, / que todos o oian: / algúns fano cunha mirada aceda, / outro cunha loa; / o covarde faino cun bico, / ¡o valente cunha espada!".","","","","");}
function L84870235(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,153,"14 x 21 cm","No mes de Xaneiro de 2003, cando atravesaba o seu momento máis difícil en seis anos no poder, o goberno do Estado anunciaba unha serie de profundas reformas no Código Penal e na Lei de Procesamento Criminal, tal vez para desviar a atención doutros asuntos en que demostrara unha capacidade de resposta bastante reducida. Os primeiros efeitos destas medidas eran a resinstauración na prática da prisión perpetua a través das condenas a 40 anos e unha previsión de aumento de efectivos encarcerados "preventivamente" que facían necesaria a construción de sete novas cadeas, para alén de que o novo código permitía escorregar facilmente na asociación da inmigración á delincuencia. Os promotores destas mudanzas afirmaban que estaban xustificadas pola inseguranza e polo aumento da delincuencia, aínda que o crecemento constante da populación penitenciaria da década anterior non conseguira eliminar esas lacras.
As chaves para comprender a verdadeira xénese dese tipo de políticas penais e securitarias, inevitabelmente asociadas á retirada social do Estado, e os instrumentos para ter a verdadeira medida da súa orixinalidade encóntranse contidas nestas páxinas que Edicións Laiovento oferece ao leitor que aínda quer ter consciencia do que supón ser cidadán dun Estado.
Tradución do francés de Carlos Alhegue Leira.","","","","");}
function L84870243(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2003,79,"11,5 x 16,5 cm","Segundo un informe do Grupo parlamentario dos Verdes-ALE: "Se o Parlamento europeo tivese apoiado a proposta da Comisión europea, no canto de flexibilizala, o Prestige non circularía xa a estas alturas. O ponente no Parlamento foi Hatzidakis, un deputado grego do Grupo Popular. A súa ponencia foi aprobada xa na primeira votación porque Hatzidakis propuxo atender as reclamacións dos armadores e adoptar unha actitude compracente co Consello de ministros da UE". Ou sexa: debémoslle ao Grupo Popular do Parlamento europeo, e ao Consello de ministros de Bruxelas, do que forman parte os membros do Goberno español que preside Aznar, que o Prestige chegase ás nosas costas coa súa carga mortífera o 13 de novembro.","","","","");}
function L84870251(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2003,226,"14 x 21 cm","Os relatos que compoñen este sorprendente libro, tinxido de exotismo e sensualidade, artéllanse ao redor dunha recoñecida frase de Óscar Wilde: «O triángulo é a figura clave da xeografía sentimental». Baixo esta transgresora sentencia, os protagonistas destas narracións desenvolven as súas historias nunha atmosfera ateigada de paixóns ocultas, emocións encontradas e relacións inconfesables.
Nove relatos tensos e vibrantes que gardan no seu contindo argumental espléndidos paralelismos coas controvertidas vidas de Virginia Woolf, Vicent Van Gogh, James Joyce e Nora Barnacle. Aventuras amorosas e exploracións sensoriais, a través de escenarios como Sicilia, Marrocos, Cornualles, Provenza, Yucatán e a Toscana, que nos lembran a capacidade esteticista e seductora dalgunhas paisaxes para conmovernos.
O triángulo de Óscar Wilde é tamén unha aposta decidida do autor por amosar, a través dunha coidada e fermosa linguaxe, o seu amor pola literatura, as viaxes sen destino e os personaxes que coas súas arestas exhiben a xeografía dos seus sentimentos máis intimos.
"Unha viaxe intensa pola alma dos mitos, polas cidades da literatura e polo corazón desacougado dos amores imposibles, un deleitoso agasallo que esculpirá na nosa memoria a xeometría exacta dun triángulo trazado coas liñas do desexo e a seducción".
(A. Riveiro Coello).
","","","","");}
function L8487026X(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,104,"14 x 21 cm","A pintura, de seu, pode simular a realidade sen a ter visto.
O discurso combina uns signos que teñen uns referentes, pero estes referentes poden ser e son a miúdo "quimeras".
Ao contrario desas imitacións, na Fotografía non podo negar nunca que a cousa estivo alí. Hai unha dobre posición conxunta: de realidade e de pasado. E, xa que esta coacción non existe máis que para ela, debe ser considerada, por reducción, como a propia esencia, o noema da Fotografía. O que eu procuro nunha foto (non falamos aínda do cine) non é nin a Arte nin a Comunicación, é a Referencia, que é a orde fundadora da Fotografía.
","","","","");}
function L84870278(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,103,"14 x 21 cm","Recóllense neste volume os artigos escritos por Alexandre Bóveda para A Nosa Terra na súa etapa como boletín do Partido Galeguista, isto é, entre febreiro de 1932 e Xullo de 1936.
Ao cumplirse este ano o centenario do seu nacimento, Edicións Laiovento quere, coa publicación deste libro, render homemaxe de agradecimento e admiración a un home que diante dos seus verdugos proclamou: "A miña patria natural é Galiza. Ámoa afervoadamente. Xamais a traizoaría, aínda que me concedesen seculos para vivir. Adóroa até máis alá da miña morte. Se entente (o Tribunal) que por este amor entrañábel debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis por ela. Fixen canto puiden por Galiza e máis faría se puidese".","","","","");}function L84870286(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,91,"14 x 21 cm","¿Onde e como se xerou a "ideoloxía" que inspira a vaga de privatizacións de empresas públicas (telecomunicacións, empresas eléctricas, liñas aéreas, camiños de ferro, autoestradas, correos...) e a introdución de criterios de mercado en moitos outros servizos oferecidos polo estado (sistema de saúde, subsidios de desemprego, educación, universidades...) padecida polos cidadáns nos últimos anos?¿Son realmente o fruto da "modernidade" política inspirada pola defensa da "liberdade", como garanten aqueles que as poñen en prática?
¿Serán vangarda do pensamento político proxectos como a Fundación para el Análisis y los Estudios Sociales, presidida por José María Aznar e dirixida, por encomenda deste último, por un ex-ministro "socialista" da economía?¿Ou constituirán, ao contrario, copias anacrónicas para reproducir as teorías que por outras latitudes difundiron laboratorios de ideas xa hai, no mellor dos casos, varias décadas?
Estes e outros varios interrogantes son resolvidos neste volume que Edicións Laivento, no seu afán por abrir camiños de resposta, partilla en galego co público.
","","","","");}
function L84870294(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2003,194,"14 x 21 cm","Botar ulnha ollada ás páxinas deste volume é como mirar un revelador calidoscopio. Escribe o autor sobre Ánxel Fole na néboa da memoria, ou do Martín Codax que estudiou Luz Pozo, nunha achega ao menllor coñecemento da literatura medieval galego-portuguesa. Do adeus a Laxeiro desde o Fisterra ou da travesía lírico-onírica polo mar de Bouza Brey. Do retorno á memoria de Tagen Ata ou da sombra de maio en Pimentel. De Landeira, Filgueira Valverde, Valle-lnclán, Colmeiro, Blanco Amor, Álvaro Cunqueiro, Luís Seoane, e tantos máis que despertaron a súa meditación, aberta á xenerosa aventura da rosa dos ventos.","","","","");}
function L84870367(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2004,70,"11,5 x 17 cm","Aínda que no momento presente as posibilidades da Internet están a ser só albiscadas, a Rede xa está a producir fondas mudanzas nos hábitos sociais, nomeadamente en todo o que atinxe aos modos de acceder á información. As Bibliotecas Dixitais son un bo exemplo do aproveitamento da potencialidade da Internet para a difusión dos contidos culturais.
Este libro pretende fornecer ao público lector unha visión de conxunto dos aspectos tecnolóxicos e sociolóxicos que teñen a ver coas Bibliotecas Dixitais. Así, tras unha primeira parte onde se explican brevemente as diferentes realidades que hoxe se recollen baixo esta denominación, as autoras centran a súa atención en cuestións de caracter máis técnico (formatos, tecnoloxía de deseño, posíbeis servizos, etc) para, finalmente, sempre desde a perspectiva multidisciplinar que orienta o libro, analizaren as características e posibilidades de tres Bibliotecas Dixitais concretas.","","","","");}
function L84870375(i) {MstTit(i,"","Ensayo","Santiago",2003,221,"14 x 21 cm","
Título original: Manifestos das vangardas europeas.
Año de publicación: 1995
Si existió un debate que apasionó, y aún apasiona hoy, durante el siglo XX a artistas, poetas, escritores, filósofos, etc., fue el de la modernidad. Modernidad que muchas veces se confundió, y confunde, con "ruptura" o con vanguardia.
En el presente volumen se ponen en manos del lector una serie de manifiestos y textos de las vanguardias mas conocidas de Europa en el siglo pasado: futurismo, dadaísmo, surrealismo... y poetismo checo, uno de los grandes movimientos europeos de los años treinta prácticamente desconocido fuera de su país. Manifiestos y textos italianos, rusos, franceses, catalanes, portugueses, checos, gallegos que nos introducen en el corazón de lo nuevo y de lo contemporáneo, y que permiten atisbar lo que hay de moderno, aún hoy, en algunos de esos movimientos. Y lo que no es más que pura faramalla verbal.
Textos y manifiestos que están en el centro del debate: ¿que es lo nuevo, que es lo contemporáneo, que es lo moderno? Mediante ellos, se verá que la modernidad no es una escenografía determinada. Que no existe un único sentido en la modernidad, y que la modernidad es en sí misma una búsqueda de sentido.","","","","");}
function L84870383(i) {MstTit(i,"Ensayos de Etnopsiquiatría gallega.","Ensayo","Santiago",2003,221,"14 x 21 cm","
Título original: Espiritados. Ensaios de Etnopsiquiatría galega.
Año de publicación: 1992
Los médicos no deben ser fontaneros, los enfermos no son tuberías. El denominador común de estos ensayos es el de reclamar para los pacientes la condición de cuerpos que piensan, que desean y, sobre todo, que hablan de diferentes maneras dependiendo de la cultura en que se inserten.
Si el sanador desconoce, o infravalora, el hecho de que las personas que atiende viven instaladas en una cosmovisión, muchas veces discordante con la que acompaña al discurso científico ("El cerdo que se cría aquí, no tiene colesterol"), está desperdiciando la oportunidad de abrirse a un trato terapéutico efectivo.
En el campo de la salud mental, en Galicia, esta exigencia debiera ser irrenunciable. "Aires" y mal de ojo; aparecidos, poseídos y "cuerpos abiertos"; brujas, diablos y santos; ajos, cuernos de escarabajo y "figas"... encierran significados culturales que necesitan ser decodificados por el curador si pretende que el "monólogo a dos" con su paciente se convierta en un auténtico diálogo.
Por primera vez, el análisis de la Medicina popular gallega deja de presentarse como un escaparate de la Galicia "profunda" y pasa a ser un instrumento más en la construcción del futuro de un país y de unas gentes.","","","","");}
function L84870391(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2003,46,"14 x 21 cm","De noite ninguém trabalha na catedral em obras. Se nom chove nem há nuvens podem-se ver as estrelas alí acima, nas abóbadas inconclusas, os céus estrelados e silenciosos nos buracos que se abrem nos teitos de pedra. É costume do meu senhor receber, mesmo em reunións tam secretas, desarmado; Armas, Diz, Há que as levar quando vam ser usadas, que tam mau é usá-las sem causa nem modo como levá-las por levar. Há palavras que som melhores armas do que qualquer arma. Diz tambén que o aço mais afiado ou a seta mais longínqua nom alcançam a palavra justa, bela e verdadeira, avalada polos factos. E eu acredito.
«Premio de narración curta» Ricardo Carvalho Calero 2002","","","","");}
function L84870405(i) {MstTit(i,"Mulher e campo literário no Renascimento português (1495-1557)","Ensaio","Santiago",2003,494,"14 x 21 cm","Ao longo deste pormenorizado estudo Roberto L. I. Samartim analisa a realidade do Portugal da primeira metade de quinhentos incidindo naqueles aspectos políticos, sociais e culturais que máis directamente influem no funcionamento do campo literário do Renascimento português e no papel que nele vai desempenhar a mulher como promotora e produtora de bens culturais entre 1495 e 1557. O autor ocupase neste trabalho da descriçom do campo literário do Portugal renascentista e das suas relaçons co campo do poder político, económico e religioso, e aborda as ideas força das persoas consideradas na altura os máximos representantes do Humanismo -nomeadamente no que di respeito ao papel específico que os humanistas reservam para o género feminino na sociedade e no campo literário renascentista- co objectivo de explicar em detalhe a funçom social dos produtos literários elaborados polas escritoras do Renascimento português e a posiçom que estas mesmas produtoras ocupam no quadro da política cultural desenhada polos agentes que dirigem o nascente Estado mercantil durante os reinados de D. Manuel e D. João III.
A Dona do Tempo Antigo vem preencher a carência de estudos críticos sobre o papel que desempenhárom as mulheres no período clássico da literatura portuguesa, constitui a tese de licenciatura defendida por este membro do grupo de investigaçom Galabra na Facultade de Filologia da USC em Dezembro de 2001 e resultou ganhadora em 2002 do XIIº Prémio de Investigaçom Lingüística e Literária "Carvalho Calero" organizado pola associaçom cultural "Medúlio" e o Concelho de Ferrol.
«Premio de investigación lingüística e literaria» Ricardo Carvalho Calero 2002","","","","");}
function L84870413(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2003,76,"14 x 21 cm","Manuel María, escritor que cultivou -e cultiva- todos os xéneros literarios, nesta súa nova entrega, de título ben significativo, tal vez intencionado e alusivo de Historias do empardecer, recolle unha serie de narracións sinxelas e directas, escritas en diversas épocas, fondamente enraizadas no vivir galego.
A primeira parte componse dunhas instantáneas súbitas como "retratos ao minuto" de aspectos moi concretos do acontecer diario deses seres inocentes e anxélicos coñecidos como toliños, privadiños, derramados ou persoas que "non son ben de seu". A segunda parte abrangue narracións que van desde o relato pseudohistórico ao paródico.
Historias do empardecer son relatos abertos á monotonía do cotián que, por veces, transitan polos camiños máxicos da imaxinación.
Para Edicións Laiovento supón unha honra moi especial poder incorporar ao seu catálogo unha obra dun dos grandes clásicos das nosas letras.","","","","");}
function L84870421(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,316,"14 x 21 cm","A Igualdade de Oportunidades é un valor en alza que se está a afianzar nun dos principios básicos da sociedade como é o de non discriminación. Unha nova reflexión sobre a necesidade de actuar a favor da igualdade de oportunidades entre os homes e as mulleres está dando lugar a iniciativas educativas, económicas e sociais que cada vez teñen maior forza.
Este libro ofrecerá a todos os profesionais e persoas interesadas no debate sobre a igualdade de oportunidades un referente conceptual e metodolóxico. Introdúcese unha visión panorámica da construcción social da desigualdade a través das reflexións realizadas desde as perspectivas histórica, antropolóxica e psicosocial do xénero. E, sobre esa base, o libro abre o debate sobre a potencialidade das políticas de igualdade de oportunidades e a incorporación da figura do/a Axente de Igualdade de Oportunidades, así como exemplos de diferentes contextos educativos e sociais (ensino, orientación escolar e profesional, inserción laboral, familia, saúde, violencia) nos que sería prioritario incidir.","","","","");}
function L8487043X(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,355,"14 x 21 cm","Este volume presenta unha introducción ó estudio do teatro desde a perspectiva da Teoría Xeral de Sistemas. Considerando o campo teatral como un sistema, propón unha análise dos seus elementos, estructura e funcións, para despois aplicar ese modelo descritivo, explicativo e interpretativo á peripecia histórica do teatro galego no período que vai de 1882 a 1936.
Nesa dirección, o autor analiza as características e funcións de elementos destacados da nómina teatral como autores, directores, actrices ou escenógrafos. Logo considera a andaina de compañías significativas e ofrece, finalmente, unha panorámica das tendencias escénicas de maior relevo no teatro galego da época.","","","","");}
function L84870448(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2003,201,"14 x 21 cm","A obra poética de Antón Avilés de Taramancos constitúe xa un referente incuestionable dentro do marco da lírica galega contemporánea. A riqueza da súa proposta literaria nace como resposta a unha vida intensa mais formúlase como superación transcendente do mero acontecer biográfico.
Este volume recolle, por unha banda, unha análise demorada dos aspectos esenciais da obra poética de Avilés elaborada por varios recoñecidos críticos e creadores. Pola outra, incorpora unha escolma dalgúns dos seus poemas máis relevantes en versión bilingüe galego-inglés, que conforma a selección máis ampla da poesía de Avilés traducida a esta lingua ata o momento. Finalmente, ofrece os textos que seis nomeados poetas irlandeses escribiron como resposta á obra do autor de Taramancos, en versión inglés-galego.
Raiceiras e vento presenta, xa que logo, un interese notable tanto para os amantes da poesía como para os amantes da traducción literaria, ademais de procurar o establecemento dun diálogo cultural fecundo entre dous países tan intimamente vencellados: Galiza e Irlanda. O eixe que vertebra o volume é a presencia poderosa e senlleira de Antón Avilés de Taramancos, así como a certeza sen fisuras de que a súa obra poética está destinada a perdurar. O seu nomeamento como autor homenaxeado no Día das Letras Galegas correspondente a 2003 ha consolidar a súa eternidade.","","","","");}
function L84870464(i) {MstTit(i,"(Actualidade do Manifesto Comunista)","Ensaio","Santiago",2004,113,"14 x 21 cm","Xeralmente, a primeira reacción do lector contemporáneo, "liberal" e ilustrado, ao Manifesto do partido comunista é consideralo sinxela e totalmente falso desde un punto de vista empírico, tanto en relación ao cadro que pinta da situación social, como á perspectiva revolucionaria que defende e propaga. Pero canto máis domina o discurso da "mundialización", non sendo esta outra cousa que a brutal imposición dun mercado mundial unificado que ameaza todas as tradicións culturais, incluída tamén a forma mesma do Estado-nación, a descrición que atopamos no Manifesto comunista sobre o papel social da burguesía semella máis verdadeira que nunca. E máis viva quizais que nunca porque a situación que describe elevouse hoxe en día a un estado de tensión insoportábel. A súa lección actual é ante todo que a alternativa entre mundialización liberal e repregamento extremista é un falso dilema. Por un lado, a esperanza de que se poden resolver os antagonismos sociais mediante unha fase de desenvolvemento máis avanzado da economía capitalista e do seu equivalente político, a democracia liberal multiculturalista, é falso. Por outro, calquera retorno aos valores tradicionais (desde o fundamentalismo católico ou musulmán até a sabedoría oriental) está abocado ao fracaso, non só a causa da impotencia deses retornos fronte á voracidade do capital, senón tamén porque as tentativas que pretenden reafirmar reforzan as novas formas do capitalismo.","","","","");}
function L84870472(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2004,177,"14 x 21 cm","O trabalho de David Araújo supõe uma pesquisa ampla e demorada sobre todo o acontecer cultural lusogalaico. Como pensador e filósofo estruturou muito bem o seu trabalho, procurando em todo momento descobrir coincidências ou contrapartidas entre personagens de um e outro lado.
Ao lado do Ressurgimento Galego trata da Renascença Portuguesa; ao de historiadores portugueses os historiadores galegos; ao de viajantes portugueses à Galiza o de viajantes galegos a Portugal; ao de etnógrafos e literatos portugueses os etnógrafos e literatos galegos; ao de filósofos portugueses os filósofos galegos; aos galegos que defendem a unidade fundamental da língua e cultura galega com a portuguesa a de portugueses que defendem as mesmas teses.
O seu trabalho é lúcido, claro, didáctico, pedagógico. Qualquer pessoa que o ler, percebe imediatamente os seus conteúdos: somos um mesmo povo, proprietários da mesma língua, desfrutamos da mesma paisagem, possuimos a mesma filosofia, temos um mesmo jeito de contemplar a vida.","","","","");}
function L84870480(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2004,52,"12 x 17 cm","A televisión, o teléfono móbil, a navegación por Internet e o emprego de videoxogos están a marcar as pautas de conduta dos mozos e nenos galegos.
Se sumamos as horas fronte ao televisor, as partidas de xogos coas consolas e os chats e visitas ás páxinas de Internet, concluiremos que moitos rapaces suman máis horas enganchados ás novas tecnoloxías que aprendendo na escola.","","","","");}
function L84870499(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2004,149,"12 x 17 cm","A vellez, esa idade tan desexada como temida. Cando somos novos todos pretendemos chegar a vellos, que a nosa vida dure o máximo tempo posíbel, pero cando chegamos a vellos non nos gusta e botamos de menos a xuventude. Querémola ao tempo que a rexeitamos. Unha relación dialéctica de sentimentos encontrados.
Este libro de Ramón Muñiz lonxe de ser un canto retórico a unha pretendida idade dourada, danos unha visión poliédrica da vellez, coa esperanza de que o maior nivel cultural das novas xeracións deste século XXI, que algún día chegarán a vellas, faga que os nosos maiores sexan máis conscientes dos seus dereitos e, polo tanto, en palabras de Saramago, "mais livres e mais radicais".","","","","");}
function L84870502(i) {MstTit(i,"(Declaracións políticas surrealistas)","Ensaio","Santiago",2004,268,"14 x 21 cm","Centos, por non dicir miles se se teñen en conta aqueles países onde houbo movemento surrealista, foron as declaracións colectivas do surrealismo. Declaracións sobre todos os aspectos da vida cotiá, da política á cultura, da moda aos costumes. Ao non ser o surrealismo un movemento literario de vangarda no sentido clásico do termo, a súa actividade, a través da súa vontade de "transformar o mundo" (Marx) e de "cambiar a vida" (Rimbaud), integra unha verdadeira dimensión política. Por iso, todas e cada unha das declaracións colectivas surrealistas, sobre literatura, sobre pintura, ou directamente política, contra o colonialismo, o fascismo, o stalinismo, a relixión ou a favor da obxección de conciencia, son declaracións directamente políticas.
Centrándose unicamente no Grupo de París do movemento surrealista, e nos anos que van de 1924 a 1968, Ecos da batalla cotiá. Declaracións políticas surrealistas agrupa un total de trinta e cinco intervencións especificamente políticas do surrealismo, ao tempo que se contextualiza histórica e mesmo, ás veces, literariamente cada unha destas declaracións.
O presente volume acaba sendo tanto unha historia das vicisitudes da política no interior do Grupo de París do movemento surrealista como unha historia política da revolución surrealista. Unha revolución poética, imaxinativa e efectiva que se enfronta á sociedade burguesa e capitalista e acaba enfrontándose á outra revolución, prosaica, curtamente política e, talvez, inencontrábel.","","","","");}
function L84870510(i) {MstTit(i,"","Ensayo","Santiago",2004,188,"14 x 21 cm","
Título original: Teatro e surrealismo.
Año de publicación: 1999
En 1924, en el Manifiesto del surrealismo, André Breton afirmó que el teatro era una técnica que no le interesaba. Diez años más tarde el surrealista checo Vatislav Nezval aseveraba que el teatro era el medio en que menos había actuado el surrealismo, y que en ese momento era, tal vez, el medio de expresión que mejor podía encarnar el surrealismo. Pero en realidad no existió un teatro surrealista, sólo existieron propuestas teatrales de los surrealistas que, pese a la calidad de algunas de ellas, nunca llegaron a conformar un teatro surrealista.
Teatro y surrealismo se dieron las espaldas. La historia del surrealismo es la historia de un con el teatro, pero lo surrealistas, a veces inconscientemente, colocaron las bases para el desarrollo de un teatro que, en el siglo XXI, puede llegar a realizarse. Un teatro que debe ser el teatro, citando a Rimbaud, del "yo soy otro". Un teatro en el cual el actor ha de ser también autor, y el espectador deberá ser a la vez actor y autor.","","","","");}
function L84870529(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2004,119,"14 x 21 cm","
Título original: Desde unha mesa de café.
Año de publicación: 1998
Desde una mesa de café se ven muchas cosas, se oye lo más inesperado, se viven experiencias de todo tipo, algunas increíbles, pero, sobre todo, se conoce de primera mano el mundo que nos rodea. Se piensa, se imagina, se ve pasar la vida de los demás, la realidad irreal que nos envuelve y en la que, por mucho que nos rebelemos, estamos inmersos. En definitiva, viendo a los demás nos vemos a nosotros mismos, porque, como dice la cita de Henri Michaux que encabeza este libro «No existe un yo. No existen diez yo. No existe el yo. YO es tan sólo una posición de equilibrio. (Una entre otras mil continuamente posibles y siempre dispuestas). Una media del «yo», un movimiento multitudinario. En nombre de muchos firmo este libro».","","","","");}
function L84870537(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2004,125,"14 x 21 cm","Um dia, quando tinha doze anos, descobri que essa música que se ouve constantemente pelas ruas da minha cidade, não vinha dos estereofónicos das casas, fugida pelas janelas, nem dos rádios das lojas saltando os seus balcões, mas que havia gente que exercia o ofício de instalar pequenos alto-falantes em lugares estratégicos para ameigarem o ouvido dos viandantes com melodias e ritmos do mais variado.
Não fez falta muito mais que aquele descobrimento para decidir o que queria ser de maior.","","","","");}
function L84870545(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2004,219,"14 x 21 cm","¿Estaremos volvéndonos cretinos? ¿Ímonos cruzar de brazos diante da arañeira do tedio? ¿Renegaremos de nós mesmos como seres humanos? ¿Conformarémonos con ser unha desfeita? ¿Non pensamos berrar nunca? Daquela, ¿xa estaremos mortos?
Denís, o personaxe central desta novela, quere escachizar o mundo aínda que isto sexa un simple divertimento, un acto do absurdo, mais un acto contra a estreiteza mental, contra a hipocrisía dos cautos, contra as almas abnegadas, renegadas e avinagradas.
No fondo, o incríbel e abraiante é que aínda é posíbel escandalizar.
Denís excédese, vai até os seus propios límites, procura a poesía, a luz, quizais onde moitos non a atopen. No entanto, non se rende, é libre, infinitamente libre e fodido, moi fodido. ¿Acaso non se pode ser fodido e lúcido no medio dunha agonizante democracia?","","","","");}
function L84870553(i) {MstTit(i,"Estudios sobre su vida y su obra","","Santiago",2004,481,"14 x 21 cm","
Título original: Rosalía de Castro. Estudios sobre a vida e a obra.
Año de publicación: 2000
El original gallego de este libro fue publicado en el año 2000 por Edicións Laiovento, y recogía veintidós trabajos sobre Rosalía, su vida, edición de sus obras, estudio literario de las mismas, aproximaciones a la recepción rosaliana, aspectos bibliográficos, etc., publicados por la autora y el autor, conjunta o separadamente, en gallego o en castellano, a lo largo de una serie de años. En su contraportada , se definía el carácter del libro como "un utilísimo instrumento" para la investigación sobre Rosalía de Castro, destacando la aportación fundamental de la documentación cronobiográfica contenida en el primer capítulo, auténtica monografía por sí solo, "Datas y datos de la vida de Rosalía". La obra iba precedida de un Prólogo importante de María Pilar García Negro, que los autores han querido mantener en la versión castellana. En ésta, a pesar de conservarse la misma estructura y presentación de contenidos, se han incorporado un número muy importante de datos nuevos, en especial referentes a la documentación biográfica sobre Rosalía, con lo que la obra, aun siendo la misma, aparece sumamente enriquecida y actualizada, de acuerdo con importantes avances de la investigación rosaliana producidos en los últimos años. Conviene destacar la excelente traducción realizada por Andrés José Pociña López, profesor de la Universidad de Extremadura.","","","","");}
function L84870561(i) {MstTit(i,"Blair e o thatcherismo","Ensaio","Santiago",2004,97,"14 x 21 cm","Desde 1989, a esquerda europea e mundial ten grandes dificultades para dirixir á cidadanía unha mensaxe coherente que responda a todas as mudanzas que se operaron na sociedade. Unha das posíbeis solucións a ese problema, tomada como unha hipótese bastante real por moitos partidos de esquerda, formulouna Tony Blair na Gran-Bretaña. O libro que Edicións Laiovento publica agora en galego analisa como naceu politicamente a chamada "terceira vía" e que aspectos dese discurso se plasmaron nos primeiros anos de goberno do Novo Traballismo británico. Desde a súa chegada ao poder, a capacidade para sorprender a propios e alleos do político británico confirmouse como suprema, mais a grande virtude da análise de Keith Dixon reside en encontrar, neses dous anos de goberno, todas as constantes do que Mister Blair nos demostrou despois. Talvez o único misterio sexa que é "patoloxicamente incapaz de comprometerse cunha opinión por medo a desagradar ao seu interlocutor", e a que ese interlocutor sexan sempre as clases medias e George W. Bush, ou o presidente de turno dos E.U.A. Exactamente os mesmos que os de J.M.A., que deixou a vida política co trauma de non aprender inglés.","","","","");}
function L8487057X(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2004,229,"14 x 21 cm","«Como ben salienta a profesora portuguesa Clara Rocha no seu extraordinario ensaio Revistas Literárias so Século XX em Portugal (1985), unha das funcións que desempeñan habitualmente as revistas e os xornais literarios -coidamos que tamén quedan comprendidos entre os segundos os suplementos dos periódicos- é a de arquivo do patrimonio cultural. No entanto, as revistas e mais os suplementos poden acabar converténdose en sepulturas de textos e imaxes, xa que os números sucesivos dunha publicación periódica van enterrando no olvido os que os precederon, pois a actualidade é caduca de seu. Por iso, ao cabo dalgúns anos, resulta acaído rescatarmos papeis vellos esquecidos para ver se resisten unha relectura e, tras sacudirlles o po e adobialos un chisco, poñelos de novo en circulación en formato de libro á procura do lector curioso. Con esta finalidade reunimos no presente tomo unha serie de artigos breves dados a coñecer en diversas publicacións galegas entre 1990 e 2000, aos que engadimos tan só dous inéditos de 2002 ("Valentín Paz-Andrade labra a súa imaxe" e "Castelao, actor teatral") e un deste mesmo ano: "Avilés de Taramancos e Castelao".
Ao ver reunidos estes textos sobre escritores e intelectuais tan diversos de catro xeracións decatámonos de que parece fluír unha corrente subterránea que confire a necesaria unidade ao conxunto. As ideas forza que servirían de fío unificador do volume non serían outras que a memoria, o esquecemento e a terxiversación. Temos a impresión de que, cando escribimos estas páxinas efémeras, a nosa aspiración básica era a de camiñar, sen excesivos xogos malabares, polo arame tendido entre o rigor histórico e o compromiso coas memorias nacional e obreira».","","","","");}
function L84870588(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2004,132,"14 x 21 cm",""A profesión de escritor ou de artista é unha das menos codificadas que existen. Por iso o campo literario, ou artístico, resulta tan atractivo e acolledor para todos aqueles que posúen todas as propiedades dos dominantes excepto unha: parentes pobres das grandes dinastías burguesas, aristócratas arruinados ou en decadencia, membros das minorías estigmatizadas e repudiadas, como os xudeus ou os estranxeiros,... Porque a súa identidade social, mal asentada e contraditoria, predispón en certo modo a ocupar a posición contraditoria de dominado entre os dominantes".
"Os intereses específicos que se enxendran nas loitas no campo son o verdadeiro principio das tomas de posición artísticas no seu interior; e, no exterior, mesmo das tomas de posición políticas".
Pierre Bourdieu, O campo literario
O campo de Bourdieu é un espazo no que se estabelece unha rede de relacións obxectivas en torno a un capital, o cal aparece distribuído irregularmente. Este capital poderá ser político, científico, económico, académico, artístico, literario, filosófico, ... Cada campo prescribe uns valores e unhas regras particulares, e unhas estratexias que se verifican nas loitas pola lexitimación no interior do campo.","","","","");}
function L84870596(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2004,251,"14 x 21 cm","Interpretada a navegación de Pantagruel como viaxe iniciática, como procura alquimista, como miscelánea topográfica, como itinerario mítico ou como arquitectura alegórica, as diferentes análises do Cuarto Libro coinciden en sinalar que é unha constante transposición da realidade contemporánea en forma de violenta sátira contra o Papado e en apoio da política galicana. E coinciden, desde logo, en sinalar que nesta obra a mestría verbal, a fértil fantasía e a mordaz diatriba de Rabelais chegan ao cénit.","","","","");}
function L8487060X(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2004,387,"14 x 21 cm",""As nacións europeas non emerxiron formadas todas de vez, da noite para o día. Non foron construídas dunha feita, nen dunha única maneira, nen todas ao mesmo tempo. Igualmente, a Europa, se é que chega a se concretizar, tampouco se fará de forma linear nen brusca nen, nomeadamente, simples. Construírase en parte á imaxe da historia das nacións da Europa, na complexidade e na dificultade, á medida da diversidade dun conxunto rico en contrastes e que ao mesmo tempo partilla en pasado común en que cada elemento se enriqueceu coa experiencia do conxunto.
Esta variedade de modalidades de construcción nacional e, asomade, a comunidade e a exemplaridade deses procesos de constituición de identidades políticas é o que queremos descreber aquí, na esteira de autores que, en estudos históricos (Braudel, Wallerestein, Andersen, Tilly, Hobsbawn, Pomian, Schulze...) e antro ou sociopolíticos (Shafer, Rokkan, Deutsch, Gellner, Morin, Delannoi, Taguieff...) antigos ou recentes, puxeron en evidencia a orixinalidade e a primacía da experiencia europea en materia de construción estato-nacional. Estes e outros autores, sobre pontos máis específicos, fixeron progredir moito a reflexión sobre un tema singularmente falto de perspectiva teórica: a nación."","","","","");}
function L84870618(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2004,165,"14 x 21 cm","A vida tranquila e un tanto baleira da pequena cidade vese de súpeto perturbada pola insólita prensenza dun rinoceronte ceibo que turra e ameaza a morna paz cotiá. Ionesco mergúllanos nun mundo cínico e grotesco que vai tomando un aspecto cada vez máis inquietante. Só Berenguer -un home inseguro que non se sente cómodo nesa sociedade- se negará a aceptar o que semella irreversible.","","","","");}
function L84870626(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2004,104,"14 x 21 cm","O autor ofrécenos unha presada de relatos vitalistas, adobiados cunhas pingas de escepticismo; algúns de corte clásico, outros un chisco máis atrevidos. Pero todos escritos sen concesións a unha literatura compracente. Son relatos herdeiros dunha literatura social que, á marxe de cuestións estéticas, coloca o individuo como protagonista da época anónima que é a loita pola supervivencia. En definitiva, literatura de compromiso ético co ser humano, cada vez máis desamparado fronte aos intereses de poderes planetarios que tentan rexer e condicionar o seu desenvolvemento en todos os eidos.","","","","");}
function L84870634(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2004,314,"14 x 21 cm","O propósito desta obra de Calvet é a construción dun modelo teórico que teña en conta a complexidade da dimensión esencialmente comunicativa e social das linguas. Así, para lograr ese obxectivo , o autor realiza unha defensa do carácter globalizador da ecolingüística que non é unha provincia dunha ciencia lingüística máis xenérica, senón que establece as condicións necesarias para estudar as linguas (baseándose na parella prácticas/representacións e as súas relacións co medio) na súa totalidade.
Asistimos á construción dunha teoría na que son chanzos fundamentais a proposta dun modelo gravitacional, unha análise do papel das representacións lingüísticas na evolución das linguas e unha exposición de cinco casos centrados no árabe, o kiluba, o serbocroata e as falas de Kraemer (Luisiana) e Saint Barthélemy (Antillas).","","","","");}
function L84870642(i) {MstTit(i,"Artigos de historia cultural, literatura e sociedade desde o esquecemento","Ensaio","Santiago",2004,266,"14 x 21 cm","A imaxe do infernal Leteu, o río do esquecemento, do que os mortos beben para esquecer a súa existencia terreal é das máis fermosas metáforas que nos legou a tradición grecolatina. Por dereito propio forma parte da nosa tradición. Até tal punto que semella que o seu efeito torna contra nós, pasando a conformar esa cómoda e indefinida brétema para o dominador que se chama de "memoria histórica" e que conforma e interactúa co presente até se converter en Historia oficial.
Nesta liña, este libro, nace dunha dupla casualidade e remata nun momento moi axitado en que o pasado admite leituras en presente e que o presente supera o esperpento. Por unha parte, os artigos acó contidos abrollan dunha inquietude cívica e crítica ante un presente no que -como ben agoiraba nesta mesma colección Josep Sort hai uns aniños- hai unha recuada de valores civís, políticos e culturais cara a vellos estilos centralistas, pensamentos absolutistas e colonialismos despóticos embutidos nunha imaxe de progreso patriótico e nacional que non se pode compartir. Por outra, da constatación dun certo fracaso por parte dos intelectuais e universitarios profesionais debruzados no estudo do feito cultural, histórico e literario de Galiza. Pois, abandonados na máis pura intranscendencia non teñen sido capaces de cuestionar o presente e presentar de forma satisfactoria aos nosos contemporáneos tanto cal é a evolución dun complexo identitario como cales as diversas fases e exemplos do noso proxecto de construcción nacional.","","","","");}
function L84870650(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2004,194,"14 x 21 cm",""...¡Non os coñecerei eu que ando a fozar nas cloacas todo o día! E mentres, estes pasan o tempo cruzados de brazos no paso de cebra e mirando para a outra beira. Présa, présa, ¡que présa van ter, ho! Se tivesen présa non ían andando, présa teñen eses que pasan caghando hostias e aínda por enriba estes queren que os paremos. A cruzar os brazos á lista do paro, caghendiós, como fagho eu cando xa non hai máis merda que revolver, aínda que se é por merda hai para todos, ¡ai!, pero esa non a queren os señoritos, non, esa déixannola aos subcontratados e aos mouros, todos metidos no furado, e logo quéixanse de que boten abaixo os edificios... E non van botar, que non che teñen puta idea, que nunca tal fixeran, ¡non ho!, aquí non fan falta avións nin terroristas, métenos a conducir escavadoras nas cloacas e alá se foi. ¡Alá!, vannos invadir, ¡cagho nos patucos do neno Jesús!, que como non teño con quen falar, para máis ghaitas, paso todo o día entre alís e mojamés e como teño que explicarlles o choio, aínda aprenden o idioma grazas a min... Si, home si, mentres os nosos se dedican a invadir o país deles ¡que van facer eles!, escapan para o noso que aínda que sexa entre as ratas polo menos vívese... Non cuspas ao ceo que che cae enriba, mandan tirar un millón de bombas onde os mojamés por unha ghota de petróleo e logho véñenche toneladas del polo mar e os mojamés pola terra, con efecto bumerán que lle chaman, como a marea, que dicimos aquí, como a marea neghra..." ","","","","");}
function L84870669(i) {MstTit(i,"Novas conversas con Xosé Manuel Beiras","Ensaio","A Coruña",2004,312,"13 x 21 cm","Coedición con Espiral Maior Edicións.
A estrela na palabra. Novas conversas con Xosé Manuel Beiras ve a luz cando teñen transcorrido quince anos da publicación de A nación incesante (1989), primeiro libro de conversas con Xosé Manuel Beiras tamén realizado por Miguel Anxo Fernán Vello e Francisco Pillado Maior. A estrela na palabra ofrece un vivo testemuño do Beiras humano e político dos nosos días, combinando diferentes análises sobre a realidade política actual, tanto no que afecta a Galiza e ao BNG en particular como no que atinxe á realidade internacional vista desde o prisma do político, escritor e ideólogo galego. Con Xosé Manuel Beiras, co seu discurso e coa súa acción, os autores reivindican a "estrela" na "palabra", a lucidez persoal extraordinaria dun home que marcou e marca toda unha época e que é semente intelectual e política de futuro.","","","","");}
function L84870677(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,189,"14 x 21 cm","¿Cara a onde vai a economía mundial? ¿Por que os Estados Unidos se teñen embarcado en novas formas de imperialismo no Oriente Medio? ¿Que estratexias debería adoptar a esquerda ante a contrarevolución neoliberal? ¿Cales son as novas formas de dominación que están a sufrir os países do Sul global? Neste libro abordamos estas cuestións a través de oito entrevistas con algúns dos pensadores de esquerda máis importantes do panorama internacional: Giovanni Arrighi, Noam Chomsky, Robert Brenner, Eduardo Galeano, Jean Ziegler, David Harvey, Peter Gowan e Alex Gallinicos, autores todos eles de obras cruciais para interpretar o mundo contemporáneo desde unha perspectiva emancipadora. Fálannos aquí da súa traxectoria intelectual e das súas contribucións teóricas, e analizan polo miúdo a cambiante realidade política dos últimos anos. Fronte ao cinismo e a rendición que imperan nos medios de comunicación, velaquí oito voces que mostran a vitalidade sen concesións do pensamento crítico.","","","","");}
function L84870685(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2005,132,"14 x 21 cm","NOCTURNOS, a máis recente entrega dramatúrxica de Manuel Lourenzo, constitúe unha tríada de pezas singulares pola súa ubicación a respecto do que chamamos "realidade". Non están evidentemente -para quen coñeza a obra do autor- na superficie dunha escena conformista, nin no argumental nin no formal. Xoana, raíña propietaria de Castilla, abraza un cadáver momificado, camiño dunha lapidación que dura catro décadas; a cripta dos Capuletos, que se anima coa infancia revivida dos que foran amantes unha noite, cando A lúa pon o ovo en Verona; os actores a ensaiar as secuencias dun filme na mesma mansión onde aconteceran os sucesos que narra Henry James no relato en que se inspira o quión orixinal, en Aquela historia de Bly...
Tres historias, tres dramas revestidos de ironía, como un veo de gasa que nunca pretende ocultar o horror, só matizalo. ","","","","");}
function L84870693(i) {MstTit(i,"Escritos sobre cultura, teatro e literatura galegas","Ensaio","Santiago",2005,197,"14 x 21 cm","Nos últimos anos Henrique Rabuñal ten estudado e escrito sobre diversos aspectos da nosa cultura. Neste volume recóllense algúns dos máis sobranceiros que son ás veces tamén intervencións do autor en diversos foros de análise do noso teatro, do noso pensamento, da nosa arte. Por iso, os verdadeiros protagonistas deste libro son algúns dos máis senlleiros autores galegos das últimas centurias: desde Sarmiento a Pondal, desde Murguía a Carvalho Calero, desde Lugrís Freire a Luís Seoane, desde Galo Salinas a Blanco Amor, desde Luís Seoane a Guerra da Cal, desde Rafael Dieste a Ánxel Casal, desde Jenaro Marinhas a Fernández Ferreiro, nomes propios da verdadeira historia galega.","","","","");}
function L84870707(i) {MstTit(i,"Surrealismo e marxismo","Ensaio","Santiago",2005,133,"14 x 21 cm","Os ensaios reunidos no presente volume teñen como intención exaltar a actualidade inactual, é dicir, en termos nietszcheanos, "intempestiva" das ideas, dos valores, dos mitos e dos soños surrealistas, e, sobre todo, da carga libertaria e emancipatoria do surrealismo.
A partir de certo momento, o surrealismo encóntrase co marxismo. Para Michael Löwy, membro do Grupo de París do movemento surrealista desde 1975, o punto de encontro entre surrealismo e marxismo non é a certeza da vitoria, nin a crenza nunha teoría do progreso máis ou menos lineal. O encontro entre surrealismo e marxismo é o "pesimismo revolucionario".
Mediante unha serie de traballos dedicados tanto a figuras do surrealismo (André Breton, Vicent Bounoure, etc.) como a pensadores que se sentiron fascinados ou incluídos polo surrealismo (Walter Benjamin, Guy Debord, Pierre Naville...), Löwy suxire os ligames de afinidade electiva que se poden estabelecer entre o surrealismo e outras expresións do pensamento contemporáneo.
Este libro, que é un acto de protesta contra aqueles que dan por morto o surrealismo, acha novos camiños para que este, na esteira do romanticismo negro, continúe a trazar novos camiños no terreo.","","","","");}
function L84870715(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,155,"14 x 21 cm","Na década de 60 do séc. XVIII, os ilustrados partillaban o mundo que lles tocaba vivir con fanáticos que non dubidaban en matar os seus semellantes por causa de crenzas dogmáticas. Ante estes crimes, no momento en que se estaba a operar un reequilibrio entre as forzas relixiosas, despois de a Enciclopedia ser condenada e os filósofos atacados de forma virulenta, Voltaire desenvolveu un labor publicístico, no marco do que cualificou como a "guerra contra o infame". O Exame importante de lord Bolingbroke ou a Tumba do fanatismo, con esa súa feroz análise do que é o cristianismo e as súas fontes textuais, análise que aínda hoxe a algunhas mentes lles pode parecer blasfema, pretendeu ser unha intervención decidida e directa contra os crimes causados polas doutrinas, a reivindicación de que tamén a relixión debe ser analisada baixo unha ollada crítica, a defensa dunha concepción da historia que non pode ser explicada pola vontade divina ou a providencia, máis outro exemplo da loita que o espírito científico racionalista mantén coa relixión por liberarse da súa tutela e censura.
En definitiva, o Exame importante de lord Bolingbroke ou a Tumba do fanatismo quixo ser un contributo a un mellor coñecemento dunha divindade que non debe ser causa de crimes, e un chamamento á tolerancia entre as persoas.","","","","");}
function L84870723(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2005,121,"14 x 21 cm","Pero era o miño quen daba o saúdo inequívoco á chegada do bo tempo perdendo paseniño paseniño aquela forza e rigor das augas revoltas, que arestora cambiaba por outras transparentes e repousadas. Nos tempos anteriores á construción do salto, non había parte ningunha do mundo onde a natureza estoupase de ledicia, se vestise con mellores galas, se acompañase de cores máis nidias, perfumes máis vivos, músicas máis cadenciosas, que cada primavera nas dúas ribeiras das correntes transparentes do Miño, por aquela parte feiticeira na que agarimaba lenemente San Xoán e San Pedro, as dúas parroquias do vello Portomarín.
(...)","","","","");}
function L84870731(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,68,"17 x 24 cm","O presente caderno reúne cinco traballos sobre obras de escritores e intelectuais tan diversos como Camilo Díaz Valiño, Manuel Antonio, Armando Fernández Mazas, Alejandro Finisterre ou Avilés de Taramancos, feitos todos eles desde o punto de vista erudito e documentado que caracteriza ao profesor Capelán.","","","","");}
function L8487074X(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2005,16,"17 x 24 cm","Posibelmente esteamos ante o dramaturgo contemporáneo con máis obra escrita, e que ademais cultiva o ensaio, a interpretación e a dirección de escena.
Camiñar polo arame cunha lata de cervexa, constitúe sen dúbiba un excepcional exercicio dramático moi en consonancia coa estética que defende o autor.","","","","");}
function L84870758(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2005,27,"17 x 24 cm","Primeiro texto dramático deste autor que colabora como guionista en diversos medios audiovisuais.","","","","");}
function L84870766(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2005,89,"14 x 24 cm","A literatura -os libros- illas que habitamos, mundo textual que nos mergulla de cheo nunha apariencia, que sentimos con tanta intensidade que poderiamos pensar que -sen ela- o noso mundo estaría incompleto. Onde está a verdade? Na paisaxe -de obxectos e peripecias- que contemplamos ou na realidade perfecta que o escritor inventa para nós? Talvez en ningures, talvez a verdade nin exista e, talvez, non nos importe demasiado.
A illa metafórica do Diario dun buscador de libros transfórmase en símbolo en A illa, en punto de unión entre personaxes diversos, mundos fragmentarios, irreais na súa realidade, anacos de pedra rodeados dun mar inclemente. Habitar as illas é un arquipélago menor, dividido en dous relatos, dúas extensas metáforas, un único símbolo.
Ferrol, 17 de febreiro de 2003
","","","","");}
function L84870774(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,402,"14 x 21 cm","Na liña de situarmos a cultura galega ao mesmo nivel que outras do seu contorno, Edicións Laiovento congratúlase en presentar ao público lector da Galiza unha referencia básica no pensamento contemporáneo, cal é este Curso de lingüística xeral de Ferdinand de Saussure.
A obra, publicada postumamente polos seus discípulos Charles Bally e Albert Sechehaye en 1916 baseándose nos apuntamentos dalgúns alumnos, marca un fito na investigación sobre o fenómeno lingüístico, pois supón o nacemento da lingüística como ciencia: conceptos tan recorrentes e até tan contestados na literatura especializada, como sincronía e diacronía, lingua e fala, signo lingüístico, significante e significado, lingüística interna e lingüística externa, relacións paradigmáticas e relacións asociativas etc., deben a Saussure, en boa medida, a súa circulación, e son, desde as diferentes perspectivas con que os entenderon os lingüistas posteriores, nocións fundamentais para a reflexión lingüística.
A rigurosa tradución, realizada por Xosé Manuel Sánchez Rei, vai acompañada dun estudo introdutorio, tamén feito por este autor, sobre a figura e obra de Saussure, o estado de especulación científica na altura e a situación da lingua e da lingüística galega na época en que sae do prelo a primeira edición do curso.
Edicións Laiovento aspira con esta publicación a reivindicar, en galego, a relevancia que tivo o Curso de lingüística xeral de Ferdinand de Saussure para a modernización das pesquisas de carácter lingüístico, sen cuxo legado non se podería comprender o desenvolvemento da lingüística ao longo do século XX.","","","","");}
function L84870782(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2005,51,"16 x 21 cm","Nesta nova versión do conto de Perrault, Ánxeles Cuña libera os seus personaxes do pasado e confróntaos co tempo que estamos a vivir.","","","","");}
function L84870790(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2005,121,"16 x 21 cm","Ramón Chao e Ignacio Ramonet, dous recoñecidos analistas da globalización desde unha perspectiva inequivocamente altermundista, comezaron a súa longa e intensa andaina xornalística e política no mesmo momento en que se estabelecían as bases políticas que fixeron posíbel a globalización.
naqueles anos, xa afastados, Chao e Ramonet, Ramonet e Chao, acometeron a difícil tarefa de participar a dúas voces, como no seu momento fixeran Neruda e Lorca no discurso de agradecemento dunha homenaxe que lles tributara o Pen Club de Bos Aires, na busca de respostas a un mundo en crise. Daquela, comezaron unha serie de entrevistas a algúns dos persoeiros máis relevantes do momento, aqueles que polo seu pensamento ou a súa obra eran referentes para pensar o mundo.
Neste libro recóllense algunhas desas entrevistas, publicadas orixinalmente na revista Triunfo, que, malia os anos pasados, non deixan de estar de actualidade, como a realizada a Leonardo Sciascia, analista metódico da mafia e das accións violentas das Brigadas Vermellas, a Michèle e Armand Mattelart, que teorizaban sobre as novas orientacións da información, a Gabriel García Márquez, que neses momentos iniciaba a guerra contra a información monopolística, ou a Costa Gravas, que con Z e Missing principiaba o seu labor cinematográfico contra as ditaduras, que agora prosegue contra o neoliberalismo.
Non se pode dicir que esas entrevistas non 'avellentasen', pois é obvio que os anos tamén pasaron por elas, como por todos nós. Porén, pareceunos tan interesante ver a evolución deses personaxes como reconfortante comprobar que, aqueles que viven, seguen a crear obras e teorías na mesma dirección que hai un cuarto de século e que, en xeral, os que desapareceron foron fieis á literatura e á xustiza.","","","","");}
function L84870804(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,384,"14 x 21 cm","Raquel Bello Vázquez apresenta nestas páginas o primeiro resultado em forma de livro do projecto de investigaçom «Mulher e Ilustraçom em Portugal na segunda metade do século XVIII», desenvolvido no grupo de investigaçom GALABRA da Universidade de Santiago de Compostela.
A autora ocupa-se neste trabalho de reconstruir o campo literário português dos finais do século XVIII e de esclarecer os mecanismos de funcionamento dos repertórios ilustrados em Portugal, quais som os grupos responsáveis pola sua introduçom, os sectores sociais que atinge e as lutas políticas e estéticas que origina.
Para isto, som analisadas as lutas no campo no momento da publicaçom de Osmia e nos anos seguintes, prestando atençom, particularmente, ás diferentes propostas que se registam nesta altura em relaçom com o papel das mulheres na sociedade e as funçons do teatro como género literário, meio de comunicaçom e ferramenta para a difusom de elementos de repertório.
Encontramos também neste volume a primeira investigaçom dedicada à Condessa de Vimieiro e a primeira ediçom, desde 1835, da sua obra mais conhecida. ","","","","");}
function L84870812(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2005,46,"17 x 24 cm","Coxegas reúne diversos textos dramáticos cun estilo moi característico, moi propio dun dos máis inportantes dramaturgos dos anos oitenta, nos que aparecen reflectidos algúns dos temas que son unha constante ao longo da súa obra.","","","","");}
function L84870820(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,285,"14 x 21 cm",""No arsenal bibliográfico de carácter científico que manexan as humanidades e, dentro delas, a socioloxía da linguaxe ou a sociolingüística, hai, como é doadamente verificábel, fariña de primeira calidade e farelo. Hai obras que crían doutrina, combinan o máis riguroso da elaboración de modelos teóricos co máis util(itario) para a transformación de pautas e condutas sociais, e resultan fundamentais, en certos momentos históricos, para orientaren e fortaleceren prácticas restauradoras de linguas en proceso de asimilación. Son alavanca, nunca obstáculo entorpecedor. Axudan á necesaria sistematización e esclarecen, tamén, a faramalla confusionista que outras obras teceron sobre o feito lingüístico e as súas (graves) implicacións sociais.
A obra que recensionamos pertence claramente ao grupo do primeiro elemento do binomio axiolóxico que trazámos arriba. Vanse cumprir trinta anos da súa primeira edición e mantén non só toda a súa vixencia analítica senón a súa practicidade, a súa máis plena actualidade. E non é dado histórico menor repararmos en que un libro xestado no tardofranquismo atravese a transición, sexa fundamental, premonitoriamente, na análise do marco legal-institucional que instaura o novo rexime (con herdanza ben visíbel do modelo anterior) e resulte utilísimo nos tempos actuais, onde tantos dogmas autoritarios -tamén en materia iuslingüística- volven campar sob pretexto dunha "revisión", eufemismo dunha ben perigosa involución que ameaza dialectizar, residualizar, as linguas nacionais en tensión coa oficial do Estado".","","","","");}
function L84870839(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2005,261,"14 x 21 cm","
Título original: Obra viva.
Año de publicación: 1992
Este libro que tienes en tus manos, amigo lector, es el complemento necesario para conocer el pensamiento y la trayectoria vital del inmenso poeta de Taramancos.
Después de la identificación con la Tierra -y también con la tierra- de O tempo no espello, la saudade a la inversa de Cantos caucanos, la sensualidad intimista de As torres no ar, y la ironía requintada de Nova Crónica das Indias, aparece esta Obra viva que recoge los artículos de prensa, discursos, presentaciones..., fragmentos todos arrancados de la prosa cotidiana del poeta que, en ningún momento, desmerece del alto estilo al que nos tiene acostumbrados Avilés de Taramancos. De ahí que, incluso en los temas más elementales de la vida, el poeta trascienda, profundice y atraviese al otro lado de las cosas para ver, como en la luna, su cara oculta.
Con la humildad franciscana que siempre caracterizó a Avilés (el poeta-cavador) el libro tenía el título previo de "Letra miuda" pero con posterioridad, reflexionando a pesar de estar herido de muerte por el cáncer y la ingratitud, decide cambiarlo por Obra Viva.
Él sabía muy bien que la "obra viva" de un barco es la que no se ve, donde golpea el mar sin que se note, donde se pegan las lapas y los mejillones y donde verdean las algas con la humedad que endurece la madera y hace chirriar las cuadernas. Lo que permanece luego de deshacerse el navío cansado de tantas singladuras. Lo que no se pudre.","","","","");}
function L84870847(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2005,266,"14 x 21 cm","Rosalía de Castro, a mulher e o poeta, editado ao coidado de Elias J. Torres Feijo e Joel R. Gômez (Grupo Galabra-USC), é o estudo biocrítico completo realizado por Alberto Machado da Rosa na Universidade de Wisconsin, defendido como Tese de Doutoramento, a primeira redigida em português nos Estados Unidos. Nele estám alicerçados conhecidos trabalhos, publicados em revistas especializadas de universidades de Nova Iorque e Wisconsin, hoje considerados de referência polos rosalianistas, que contribuírom para a canonizaçom e internacionalizaçom da poetisa galega. Polo estreito relacionamento com os galeguistas e os exiliados galegos, e polo trabalho em favor do conhecimento da Literatura e da Cultura de Galiza no exterior, e em especial no ámbito lusófono, o nome de Machado da Rosa merece ombrear ao pé dos de Teófilo Braga, Teixeira de Pascoais, Francisco da Cunha Leão, Jacinto do Prado Coelho ou Manuel Rodrigues Lapa, entre outros portugueses que trabalhárom por unha maior e mais privilegiada aproximamaçom entre os povos do Norte e o Sul do Minho.","","","","");}
function L84870855(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2005,281,"14 x 21 cm","Coñecer a linguaxe é necesario para a garantía da propia independencia e seguridade. É, alén diso, un elemento que contribúe á nosa formación, que xera autoconfianza. E mais, naturalmente, como todo coñecemento, é unha fonte de parcer.
Pero a linguaxe non ten unicamente a misión de representar a realidade. A linguaxe ten tamén outras misións como as de servir de vehículo de sentimentos, de creación expresiva, de instrumento de xogo e de pracer, etc. que utilizamos alternativamente ou simultaneamente con aquela. E o uso e o dominio dunhas funcións activa e potencia o uso e o dominio das outras.","","","","");}
function L84870863(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2006,104,"21 x 24 cm","No mes de marzo do ano 2001 as edificacións das rúas Hospital e Tabares da cidade da Coruña foron derrubadas por máquinas de dentes de ferro que levantaron unha poeira que cubriu o barrio enteiro. Durante as semanas anteriores e nos días que duraron os traballos de demolición, Maribel Longueira permaneceu atenta, rexistrando coa cámara as paredes e a súa caída; e tamén os cascallos, anacos dun tempo perdido nos que se podía presentir o que albergaron durante anos os andares e os cuartos dos edificios agora arruinados: os berros e saloucos de pracer e de sufrimento, a sensualidade, se cadra a ledicia, seguro que a tristeza... A realidade controvertida dun comercio protagonizado polos corpos das mulleres e do que eran testemuñas as paredes vencidas e os obxectos espallados entre o po e a lama.
En principio soa, máis tarde coa complicidade da escritora Luísa Villalta, artellou unha historia sobre a memoria dunha arquitectura xa desaparecida, o denominado barrio do Papagaio, semellante aos que existiron e aínda existen noutras cidades do mundo.","","","","");}
function L84870871(i) {MstTit(i,"","Poesía","Santiago",2005,239,"14 x 21 cm",""Escribiu un libro que sería único se non existisen as prosas de Rimbaud; un libro diabólico e estraño, burlón e ouveante, cruel e penoso; un libro no que so se oen a un mesmo tempo os xemidos da dor e os sinistros axóuxeres da Loucura" (Rubén Darío). "Todo o máis audaz que, durante séculos, se pense e se emprenda, encontrou aquí unha formulación anticipada na súa lei máxica. O verbo, xa non o estilo, sofre con Lautréamont unha crise fundamental, marca unha volta a empezar" (André Breton). "A súa obra funciona como panca na situación que se deseña, pois, mellor que Hugo, demostra que mediante unha especie de maxia verbal ou de verbalismo encantatorio, a razón é capaz de mudanza e a lóxica da disolución" (Tristán Tzara). "O sentido extraordinariamente positivo da contribución de Lautréamont consiste nunha avalancha de materiais brutos, aínda asolagados de xemas subterráneas -materiais para construír o home completo" (Julien Gracq). "Esta imaxinación só parece pasar polos libros para reunir as grandes constelacións cuxas obras conservan a influencia, os feixes de imaxinación impersoal que ningún volume de autor pode inmobilizar e confiscar no seu proveito" (Maurice Blanchot). "Poderíase en certo sentido, se se quixer insistir sobre a forza explosiva da obra, falar dunha operación de 'dinamitaxe' do relato polo discurso e reciprocamente" (Raymond Jean).","","","","");}
function L8487088X(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,121,"14 x 21 cm","Para os que non acreditamos no "Mundo de Sofía", nin aínda menos, no de "Alicia", ler filosofía en Galiza, con bastante frecuencia, é motivo de depresión cando non de cabreo. por iso, atoparse cun texto como "a violencia excedente" equivale a ese pulo de ar fresco que ventila e dá vida á podremia dos espazos longo tempo pechados.
Outro segundo motivo contribúe a que saudemos e nos felicitemos pola aparición dun libro como este dada a necesidade que ten o país de que nel se fagan obras de temática universal e con pretensión de construír puntos de vista para a macroanálise que van máis alá da realidade galega. O libro que tes nas mans, froito dunha conferencia pronunciada polo autor na Universidade de Bolonia nun congreso sobre a paz, non trata de todo o fenómeno da violencia, limítase a analizar toda esa agresividade desproporcionada e irracional que o autor, con metáfora expresiva e axustada cualifica de violencia excedente. O requintado rigor analítico co que está escrito, non debe facernos esquecer que estamos diante dun libro esencialmente político e que, por dereito propio, pertence a ese xénero tan escaso e necesario de "literatura de combate".","","","","");}
function L84870898(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,100,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84870901(i) {MstTit(i,"Da retórica na Ficção de Raduan Nassar","","Santiago",2006,111,"14 x 21 cm","Neste ensaio, aborda-se a produção ficcional do escritor brasileiro Raduan Nassar (Pindorama - São Paulo, 1935) por dois motivos fundamentais. O primeiro, de carácter estético, deriva do fascínio que desperta o estraordinário e elaborado discurso deste narrador paulista. O segundo, de carácter técnico-literário, assenta na intenção de atingir uma explicação convincente e reflectida acerca dos motivos do especial deslumbramento que produz a cultuada prosa nassariana.
O estudo distancia-se do hábito de que levante mais interesse 'académico' o voluntário silêncio escritural do autor a partir de 1984, do que o seu próprio legado literário, breve, mas de uma intensidade ímpar: o romance Lavoura Arcaica (1975, mas escrito em 1974), a novela Um Copo de Cólersa (1978, mas redigido em 1979) e Menina a Caminho e outros textos (1994, reunindo contos dos anos 60 e 70).
Edicións Laiovento quer, com esta publicação, favorecer a aproximação à obra de um autor invulgar que, afinal, em troca do barulho, deu ao mundo o seu silêncio e que, em troca da admiração provocada pelo esplendido fulgor da sua escrita, deu a sua indiferença ao afirmar: não há criação artística que se compare a uma criação de galinhas.","","","","");}
function L8487091X(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2006,33,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84870928(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,454,"14 x 21 cm","A finais do século XIX, coincidindo co Rexurdimento, é publicado o cancioneiro de Pérez Ballesteros, en que se inclúen case 2.600 textos que o compilador foi recollendo da boca das galegas e dos galegos da altura. Dado que esas composicións tradicionais foron transmitidas fidedignamente segundo as cantaba o pobo, sen por tanto intervir o colector nos trazos da lingua, constitúen tales estrofes un magnífico expoñente de como era a oralidade galega do decembrar decimonónico.
O estudo lingüístico do cancioneiro que agora Edicións Laiovento dá a lume, elaborado por Xosé Manuel Sánchez Rei, servirá para nos aproximarmos, cunha notábel dose de verosimillanza, das características do galego oral popular da época, e en especial da actual provincia coruñesa. Mais, igualmente, tamén coadxuvará na recuperación de casuísticas e xiros gramaticais usuais na altura, os cales hoxe, por factores totalmente alleos á lingua, se achan, non raro, nunha situación crítica de esmorecemento. E, en harmonía co desexo do autor e de Laiovento, eses trazos lingüísticos xenuínos presentes no cancioneiro e analizados nesta obra farán, con certeza, mellorarmos a calidade da lingua empregada na actualidade.","","","","");}
function L84870936(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,151,"14 x 21 cm","O admirable do libro de Gustavo Pernas, ademais da suculenta análise que leva a cabo, nun excelente exercicio entre a crítica da cultura e a literatura comparada, radica en que tece o seu relato como se fose unha obra teatral. Dalgunha maneira, a súa envexable carreira como dramaturgo está detrás desta proposta de lectura da Modernidade. Un coro narrador, no que vai concitando aquelas voces máis sobranceiras da reflexión sobre a arte, desde Susan Sontag a Edgar Morin, desde Benjamin a Eugenio Trías, desde Gombrich a Duvergier... leva a cabo a representación sobre o pano de fondo desde Dèjeuner sur l'herbe do que tan pouco sabiamos. Quén son esas persoas, a qué se dedican, e, máis concretamente, quén é ela, por qué me mira. O coro, esa escura masa de voces que son sombras, vai facendo as súas preguntas, erguendo as súas incógnitas, contestando as que pode ou certificando os seus enigmas.
E o relato flúe, como en Sófocles, á procura dunha anagnórise final, ese momento en que os protagonistas desvelan as súas sombras e asistimos á revelación, ese tecnicismo fotográfico que significa iluminación, proxección de luz sobre un negativo para positivalo. Unha revelación que é, neste caso, crítica da cultura, da arte, da historia.
Animo, pois, ao lector a que se introduza no harmonioso labirinto destas páxinas para proceder á experiencia da catarse. As ideas que ensaia Gustavo Pernas xa nunca serán alleas á contemplación do cadro de Manet. O mellor síntoma da súa "verdade" e da súa fortaleza.
Manolo Forcadela.
","","","","");}
function L84870944(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2006,180,"14 x 21 cm","ECLIPSES é título xenérico para unha colección de pezas teatrais que van desde unha ollada irónica ao ambiente que envolve a escena en A PREA, pasando polos ECLIPSES propiamente ditos -breves apuntamentos sarcásticos sobre a vida social, artística e política en diversos momentos da historia- até a CRÓNICA FUNESTA DE ALEMPARTE, experiencias dos que atravesaron o río e, porén, continúan na teima de protagonizaren todas as humanas emocións. Un teatro sen revestimentos nin alfaias, indirecto como a propia vida, nado dunha profunda vocación desestabilizadora...","","","","");}
function L84870952(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,216,"14 x 21 cm","Se no que se refire á verdadeira comprensión da obra e o pensamento dos autores clásicos quedara demostrado dabondo que cumpría coñecermos o seu marco familiar e persoal máis inmediato, as influencias escolares, o ambiente local, con Seis rostros do nacionalismo en Europa Jordi Ventura dá un paso máis nesta dirección. O autor, con brevidade pero de xeito maxistral, fai unha análise biográfica e cultural comparada que nos aproxima á comprensión da complexidade das bases do nacionalismo, dos nacionalismos, a través desta espléndida e sorprendente selección de personaxes. Cada caso constitúe un parangón, como afirma na introducción, no sentido de caso exemplar. No entanto, colocados un a carón do outro, os matices e contradicións de cada pensamento, de cada personaxe, de cada nacionalismo en definitiva, quedan acentuados. A consecuencia inmediata é que se impón a reflexión e se esmiúzan os reduccionismos habituais con que se adoita abordar o estudo do nacionalismo. Este libro, sen ningún tipo de dúbida, esixe que sexa máis coñecido fóra deste país e se incorpore rapidamente ás bibliografías internacionais de estudo dos nacionalismos.
Do prólogo de Salvador Cardús i Ros
","","","","");}
function L84870960(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2006,35,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84870979(i) {MstTit(i,"Perspectiva de xénero","Ensaio","Santiago",2006,183,"14 x 21 cm","Desde a instauración da democracia foise xerando a igualdade de dereito ou igualdade formal a través do marco lexislativo. Da igualdade de dereito debera resultar a igualdade de feito, non obstante constátase diariamente como a promulgación de leis (aínda que imprescindible para afianzar dereitos) non é suficiente para abolir a desigualdade por razón de sexo. Co obxecto de paliar a desvantaxe social das mulleres faise necesario implementar políticas que xeren cambio social a favor da loita contra a desigualdade e/ou exclusión por motivo de xénero.
A presión dos colectivos de mulleres, especialmente a partir dos anos 70, fai que os organismos públicos recoñezan esta exclusión, do cal se deriva que, estar protexida contra a discriminación constitúe un dereito recoñecido na Declaración Universal dos Dereitos Huimano. Comeza aí a creación de institucións específicas que desenvolven políticas de igualdade de oportunidades para as mulleres, potenciándose planos de igualdade a nivel europeo, estatal e autonómico.
O presente volume está organizado sobre cinco eidos desde os cales se van a analizar as políticas de igualdade de oportunidades: o ámbito da implementación e desenvolvemento das políticas de xénero en España, o mercado laboral, as políticas de conciliación, a educación e a violencia de xénero.","","","","");}
function L84870987(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,214,"14 x 21 cm","Miguel Louzao Outeiro ocúpase neste traballo de analizar por que a mediados da década dos noventa un grupo de poetas novos se unen ao abeiro da Asociación Cultural Amaía, creada ex profeso, coa intención de publicar a colección de poesía denominada Letras de Cal.
A cronoloxía vital do colectivo (1997-2002) determina as balizas temporais nas que se centra este estudo, porén revísase o estado dos diferentes factores que actuaron no sistema literario galego desde os anos oitenta até a aparición de Letras de Cal para tentar explicar o seu xurdimento, a súa existencia e a súa desaparición, ao tempo que se repara na repercusión que tivo no campo poético galego esta toma de posición colectiva.
Esta obra é a primeira análise da producción poética galega dos noventa a partir dun dos seus axentes fundamentais, o colectivo Letras de Cal.","","","","");}
function L84870995(i) {MstTit(i,"","Ensayo","Santiago",2006,171,"14 x 21 cm","
Título original: Manuel Murguía.
Año de publicación: 1999
El presente libro, Premio Carvalho Calero, nos propone un viaje, al mismo tiempo riguroso y emocionado por la biografía intelectual de Manuel Murguía, el Protagonista de las Letras Galegas del año 2000, durante la cual se recorre la historia gallega desde el levantamiento de Solís en 1846 hasta los tiempos esperanzados de la II República. En el viaje, junto al del Patriarca de Arteixo, otros nombres van cobrando vida: Aguirre, Pondal, Vicetto, Rosalía, Curros...
Henrique Rabuñal quiso salvar del olvido, justamente en el 75º aniversario de su muerte, a uno de nuestros primeros historiadores, a uno de los teóricos paradigmáticos del nacionalismo pero también al periodista comprometido, al crítico de arte y literatura, al hombre en fin que simbolizó como nadie y durante casi un siglo el compromiso con Galicia. Esa pretensión es la que llevó al jurado del Premio Carvalho Calero a galardonar este ensayo convertido ya en referencia bibliográfica imprescindible de una de las personalidades más ricas y emblemáticas de nuestra historia comtemporánea.","2ª edición corregida y actualizada","","","","");}
function L84871002(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2006,110,"14 x 21 cm","Estou olhando isto a perguntar-me agora com que olhos de anjo caído e rebelde terá olhado para a mesma praia desolada aquele rapaz raro há mais de um século. Cameleiros preguiçosos jogam as damas árabes com excrementos redondos e secos dos seus animais. Mais de cem anos despois eu estou seguramente no mesmo ponto olhando seguramente do mesmo modo e com toda a certeza para a mesma cena. Tam anjo caído e rebelde como aquele rapaz cem anos antes. Tam preguiçosos os cameleiros que jogam damas árabes, tam idênticos os excrementos redondos e secos dos animais. Hoje é tudo igual. O tempo está parado aqui. Pergunto-me se serei capaz de continuar mirando. Pergunto-me se serei capaz de manter a lucidez. Porque estou a olhar isto e estou a querer ver-te. Porque te vejo apenas num esforço de imaginaçom. E o tempo passa e já nom sei adivinhar-te bem.","","","","");}
function L84871029(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,217,"14 x 21 cm","Manuel Caamaño Suárez pola súa traxectoria vital foi protagonista e actor dalgunha das empresas culturais máis importantes dos últimos corenta anos da historia deste país.
Ciclos de conferencias rompedores, proxectos editoriais de coleccións pioneiras como Enquisa, sindicalismo xerminal clandestino, dirección do PSG, movemento ecoloxista precursor coa creación de ADEGA, asociacionismo cultural, movemento democrático veciñal, xestación do Museo do Pobo Galego; en todo está Manolo Caamaño, coa tenacidade do operario, coa modestia do artesán, refractario a calquera protagonismo, decote solidario, indispensábel sempre, sempre ao dispor dos demais.
Por todo isto, en Edicións Laiovento consideramos importante recoller neste libro unha serie de conferencias e discursos do autor, nacidos do compromiso de "facer País" nos tempos do franquismo e posteriores, así como unha serie de relatorios relacionados coas construccións anónimas que se integran na chamada arquitectura popular ou arquitectura sen arquitectos.","","","","");}
function L84871037(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,93,"17 x 24 cm","NOTICIA MÍNIMA E CONTEXTO DA "ASOCIACIÓN REGIONAL DE PADRES DE FAMILIA PARA LA DEFENSA DEL LAICISMO EN LA ENSEÑANZA", A CORUÑA (1931-1936)","","","","");}
function L84871045(i) {MstTit(i,"","","Santiago",2006,232,"14 x 21 cm","
Título original: O triángulo de Óscar Wilde.
Año de publicación: 2003
Los relatos que componen este sorprendente libro, teñido de erotismo y sensualidad, se articulan alrededor de una reconocida frase de Óscar Wilde: "El triángulo es la figura clave de la geografía sentimental". Bajo esta transgresora sentencia, los protagonistas de estas narraciones desarrollan sus historias en una atmósfera cargada de pasiones ocultas, emociones encontradas y relaciones inconfesables.
Nueve relatos tensos y vibrantes que guardan en su contenido argumental espléndidos paralelismos con las controvertidas vidas de Virginia Wolf, Vicent Van Gogh, James Joyce y Nora Barnacle. Aventuras amorosas y exploraciones sensoriales, a través de escenarios como Sicilia, Marruecos, Cornualles, Provenza, Yucatán y la Toscana, que nos recuerdan la capacidad esteticista y seductora de alguno de los paisajes para conmovernos.
El triangulo de Óscar Wilde es también una apuesta decidida del autor por mostrar, a través de un cuidado y hermoso lenguaje, su amor por la literatura, los viajes sin destino y los personajes que con sus aristas exhiben la geografía de sus sentimientos más íntimos.
"Un viaje intenso por el alma de los mitos, por las ciudades de la literatura y por el corazón agitado de los amores imposibles, un deleitoso regalo que esculpirá en nuestra memoria la geometría exacta de un triángulo trazado con las líneas del deseo y la seducción".(A. Riveiro Coello)
","","","","");}
function L84871053(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,255,"14 x 21 cm","A especial condición do galego como lingua romance que, por unha parte, xerou o portugués, prolongación cara ao sur de si mesmo e logo estendido por varios continentes, e que, por outra, ficou subordinado no seu propio territorio ao castelán como lingua dun poder político invasor, provocou unha singular relación con estas dúas linguas, a se debater aínda hoxe entre a reintegración no seu tronco histórico ou a progresiva dependencia do idioma oficial do Estado. Atrapado, pois, entre o castelá, e o portugués, mais fundamentalmente debido á presión do primeiro, o galego acha grandes dificultades para recuperar a súa condición de lingua normal da Galiza que mantivo durante a época medieval, partillando agora o seu futuro incerto con outras linguas peninsulares e europeas que se caracterizan tamén por non posuíren un aparello de Estado propio.
As relacións entre o galego e o portugués, o castelán e as linguas minorizadas do Estado e de Europa son obxecto de reflexión e análise nesta obra, que tamén presta atención á cuestión da norma, importante para marcar o grao de relación coas linguas próximas.
Na procura da súa afirmación como lingua nacional da Galiza, o galego tamén foi obxecto de reivindicación, defensa e coidada elaboración literaria por parte das nosas escritoras e escritores, algúns dos cales se tratan aquí como mostra dese longo proceso de (re)construcción da identidade nacional galega coa lingua por símbolo máis representativo.","","","","");}
function L84871061(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2006,68,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L8487107X(i) {MstTit(i,"","Narrativa","Santiago",2007,85,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871088(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2006,96,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L8487110X(i) {MstTit(i,"","Teatro","Santiago",2007,72,"17 x 24 cm","","","","","");}
function L84871118(i) {MstTit(i,"","Ensaio","Santiago",2008,135,"14 x 21 cm","A arte é o eixo principal sobre o que xiran estes ensaios de Fidel Vidal. No primeiro deles en relación coa esquizofrenia, causante de tantas opinións e controversias, mesmo dando orixe á encucillada e confusión entre creación e orixinalidade, ao confluíren a un tempo conceptos como “primitivo” e “infantil”, “marxinal” e “loucura”, e a influencia da psicanálise no mundo creativo. Coincide o autor con Dubuffet, o home da art brut, cando afirma que “non hai unha arte dos perturbados, como non hai unha arte dos dispépticos nin dos que sufren dores de xeonllos”. O autor reflexiona tamén sobre o suxeito atrapado na rede informática, que corre o risco de pasar de suxeito a obxecto. Unha reflexión que igualmente aborda na análise da obra de Lichtenstein, teimudo por parecerse na execución dos seus lenzos cada vez máis a unha máquina, na busca da perfección e da exactitude dos mesmos como síntoma da carga obsesiva que se vive na actualidade. En oposición a isto, o que acontece na loita estrutural de Leopoldo Nóvoa. Por último, no ensaio “O Mal en As flores do mal” en homenaxe a Baudelaire, abórdase a idia do Ben como Mal.","","","","");}